Weer een Libby die als kind een bloedbad in haar eigen familie overleefde en als volwassene terug moet naar die nacht. Flynn wisselt net als Jewell tussen toen en nu en tussen meerdere vertellers, maar haar Kansas is rauwer en gewelddadiger dan het herenhuis in Chelsea.
Gedeeld: familiegeheim, meerdere tijdlijnen, meerdere vertellers en duister
Van dezelfde schrijfster, en je herkent de hand meteen: een gezin dat kapot is gegaan aan één gebeurtenis en vertellers die elk een stukje aanleveren. Hier draait het om de verdwenen Ellie en haar moeder Laurel. Emotioneler en minder benauwd dan het huis in Chelsea.
Gedeeld: psychologisch, meerdere vertellers, familiegeheim en toegankelijk
Meer dan tien dorpelingen vertellen om beurten over de rivierbocht waar Nel Abbott dood is gevonden, dus je puzzelt nog harder dan bij Jewells drie stemmen. Ook hier keert iemand terug naar een plek vol oud zeer in de familie. Het komt trager op gang en vraagt wat meer geduld.
Gedeeld: meerdere vertellers, familiegeheim, duister, beklemmend en langzaam opbouwend
Iris ontdekt een broer van wie ze het bestaan niet kende, zoals Libby haar familie pas leert kennen via een erfenis. Pauw laat advocate en tbs-patiënt Ray elk hun deel vertellen. Nederlandser en warmer van toon, met een moeder die hardnekkig zwijgt.
Gedeeld: familiegeheim, meerdere vertellers, psychologisch en emotioneel
Camille logeert noodgedwongen bij haar kille moeder Adora, en dat ouderlijk huis in Missouri voelt even ongezond als het pand waar Libby werd gevonden. Eén verteller in plaats van drie, en een stuk grimmiger: de zelfbeschadiging wordt niet verzacht.
Gedeeld: familiegeheim, duister, beklemmend, psychologisch en plottwist
Quincy overleefde als enige een slachtpartij en weet er bijna niets meer van; pas via stukjes uit het verleden krijg je het beeld rond. Dat heen en weer springen in de tijd ken je van Jewell. Sager schrijft sneller en bloediger, met minder aandacht voor familie.
Gedeeld: meerdere tijdlijnen, plottwist en duister
Jewell gebruikt drie stemmen, Van der Vlugt heeft er genoeg aan twee: een lerares en haar tweelingzus, die dezelfde weken elk anders beleven. Welke lezing klopt, blijft lang open. Geen groot herenhuis vol doden, wel een band tussen zussen die steeds ongemakkelijker aanvoelt.
Gedeeld: meerdere vertellers, psychologisch en toegankelijk
Drie vrouwen, drie verhaallijnen en één brief die beter dicht had kunnen blijven. Moriarty bouwt haar boek op dezelfde manier als Jewell, alleen is het veel lichter: weinig geweld, wel humor en een huwelijk onder druk. Goed als je de opbouw wilt zonder het duister.
Gedeeld: meerdere vertellers, familiegeheim en emotioneel
Vijf gasten vertellen beurtelings over een bruiloft op een Iers eiland, terwijl je al weet dat er een lichaam ligt. Het wisselen tussen stemmen en momenten werkt zoals bij Jewell, maar dit is meer een klassieke puzzel: wie is het slachtoffer, en wie deed het?
Gedeeld: meerdere vertellers, meerdere tijdlijnen, beklemmend en plottwist
Lowen trekt in bij een gezin dat ze niet kent en vindt een manuscript waarin de vrouw des huizes alles opbiecht. Net als in Chelsea weet je niet wie in huis de waarheid spreekt. Sneller, eenvoudiger geschreven en met expliciete seks; reken daar wel op.
Alicia zwijgt sinds ze haar man neerschoot, en therapeut Theo wil koste wat kost weten waarom. Het lijkt op Jewell in de manier waarop de verteller je op het verkeerde been zet. Geen familiegeschiedenis over decennia, wel korte hoofdstukken en een slot dat alles kantelt.
Christine moet elke dag opnieuw uitzoeken wie ze is en wie ze kan geloven, een beetje zoals Libby haar eigen afkomst bij elkaar zoekt. Slechts één stem en één huis, waardoor het nog benauwder wordt. Rustig begin, daarna steeds minder lucht.
Gedeeld: psychologisch, beklemmend en langzaam opbouwend