Een weekend met oude vriendinnen in een afgelegen huis in het bos loopt uit op een dode, en Nora houdt er een gat in haar geheugen aan over. Dat is bijna Quincy's Pine Cottage, alleen Engels en zonder slasherbloed. Kort, strak en verteld door iemand die zelf niet weet wat ze deed.
Libby Day overleefde als kind de moord op haar gezin en leefde daarna van giften van vreemden, zoals Quincy een 'laatste meisje' werd. Flynn springt tussen nu en de dag van de moorden in 1985. Zwarter, trager en zonder de filmknipoog, met een hoofdpersoon die je niet aardig hoeft te vinden.
Gedeeld: duister, expliciet geweld, meerdere tijdlijnen, psychologisch en plottwist
Quincy mist één uur van haar leven, Christine mist bijna alles: haar geheugen wist zichzelf zodra ze slaapt. Wat ze overdag opschrijft, is haar enige houvast, en dat botst met wat haar man beweert. S.J. Watson houdt het bij een huis en twee mensen, dus reken op benauwdheid en niet op een slachtpartij.
Emma Stein overleefde een seriedader en kan sindsdien haar eigen waarnemingen niet meer vertrouwen. Een overlevende die gevangen zit in haar angst en die niemand helemaal gelooft: daar herken je Quincy in. Fitzek is sneller en hoekiger, met hoofdstukken van soms maar twee bladzijden.
Gedeeld: duister, beklemmend, snel tempo en expliciet geweld
Camille Preaker, net uit een kliniek, moet als verslaggeefster terug naar het stadje waar ze opgroeide. Viel je bij Sager vooral voor de beschadigde vrouw die zich met drank en pillen staande houdt, dan krijg je hier de rauwste versie daarvan. Weinig actie, veel onbehagen.
Gedeeld: duister, psychologisch, beklemmend en plottwist
Twijfelde je bij Sager graag aan iedereen, dan is dit je boek: Lowen logeert in het huis van een bestsellerauteur die niet meer kan schrijven en leest stiekem haar autobiografie, vol dingen die geen moeder zou opbiechten. Is dat echt of verzonnen? Colleen Hoover doet er flink wat romantiek en seks bij.
Gedeeld: plottwist, beklemmend, psychologisch en toegankelijk
Finn komt als enige levend uit de aanval op haar ouderlijk huis en wordt ondergebracht bij een arts die in trauma is gespecialiseerd. Hoe ziet het leven van een 'laatste meisje' er vlak na de ramp uit? Nicci French trekt daar ruim de tijd voor uit en draait de schroef pas laat aan.
Rachel drinkt te veel en weet niet meer wat ze deed op de avond dat een vrouw uit haar oude straat verdween. Quincy leunt op kalmeringspillen en wantrouwt haar geheugen; Rachel puzzelt met haar blackouts. Geen slachtpartij hier, wel dezelfde angstige vraag: wat heb ik zelf gedaan?
Genoot je bij Sager van het moment waarop alles anders blijkt, dan krijg je dat bij Fitzek meerdere keren. Viktor Larenz zit alleen in een vakantiehuis op Parkum, het stormt, en zijn onverwachte bezoekster vertelt dingen die ze niet kan weten. Wat echt is, raakt snel zoek. Kaler geschreven, in razend korte stukken.
Wat Sabine zag op de dag dat Isabel verdween, heeft ze verdrongen, en pas jaren later komt het in beelden terug. Dat langzaam terugkerende geheugen is ook het hart van De laatste meisjes. Simone van der Vlugt houdt het klein en Hollands: geen messen, wel een schoolplein waar je liever niet terugkomt.
Millie gaat als inwonende hulp werken bij de rijke familie Winchester en slaapt op een zolderkamer waarvan de deur alleen van buiten op slot kan. Halverwege wisselt het perspectief en blijkt niets wat het leek. Lichter en minder bloedig dan Sager, maar met evenveel lol in het omgooien van je verwachtingen.