De kleur van het duister zet twee mensen gevangen in de kou, met een opsluiter die je niet ziet; Misery doet dat met een schrijver in een afgelegen huis. Stephen King houdt het net als Thilliez klein en benauwd, met de sneeuw buiten als extra muur.
Sneeuw, kou en mensen die vastzitten zonder uitweg: C.J. Tudor bouwt De dwaling op dezelfde ijzige overlevingsdruk als De kleur van het duister. Meer personages en meer bovennatuurlijke randjes, met hetzelfde aftellen.
Een groep jonge mensen midden in de winter op een afgelegen plek, waar de kou net zo bedreigend is als wat er in het donker loert. Na de ijsgrot van Thilliez is dit IJslandse alternatief even benauwd, maar trager opgebouwd.
Anne Holt sluit een groep reizigers in de Noorse bergen in tijdens een storm, en maakt van een hotel wat Thilliez van een grot maakt. Minder geweld dan De kleur van het duister, meer klassiek speurwerk.
Dean Koontz draait de duimschroeven net zo strak aan als Thilliez: een vrouw tegenover een meedogenloze tegenstander, bijna zonder adempauze. Waar De kleur van het duister in een grot blijft, trekt De sadist de weg op.
Arne Dahl maakt van de Zweedse winter een medeplichtige, zoals Thilliez van de ijsgrot. Wie na De kleur van het duister die kilte zoekt, krijgt hier een politieroman met meer personages en hetzelfde koude decor.
Thilliez sluit in De kleur van het duister twee vreemden op in een ijsgrot zonder dat ze weten waarom. Ook Grangé laat zijn hoofdpersoon tastend naar antwoorden zoeken, maar trekt het verhaal open tot een lange tocht door Frankrijk, met dezelfde Franse donkerte.
Mo Hayder zet haar personages op een eiland waar je niet weg kunt, en net als in De kleur van het duister is het onbekende erger dan wat je ziet. Even donker, met een decor dat zelf dreigt.
IJzige kou en een dreiging die onverwacht toeslaat: Kristina Ohlsson zet een Stockholmse winter neer die even bijtend voelt als de grot in De kleur van het duister. Meer politieroman, met het team van Fredrika Bergman.
Rudy Soetewey zet een stel oog in oog met een indringer, en daarna draait alles om wie de overhand houdt. Wie de benauwdheid van De kleur van het duister zocht, vindt hier een korte, directe Vlaamse variant.
Grangé gaat net als Thilliez de diepte in van wat een mens een ander kan aandoen, met een journalist die steeds dichter bij een moordenaar komt. Na de ijsgrot volgt hier een tocht door Zuidoost-Azië die net zo donker is.
In De kleur van het duister is er geen uitweg uit de grot; in Niemandsland raakt een jonge arts ingesloten in een wijk die zich tegen haar keert. Minette Walters maakt de beklemming sociaal in plaats van fysiek.