Zoek je na deze omnibus meer korte horror van Barker, dan is Hellehart een logische stap: een bundel met nieuw werk van drie schrijvers, onder wie hijzelf. Even rauw en duister als zijn vroege verhalen.
In Aasgieren kan een kleine groep mensen anderen met de geest besturen en tot geweld dwingen. Simmons is net zo meedogenloos als Barker in deze omnibus, maar dan als dikke, spannende roman.
Hayder neemt je mee naar een afgelegen Schots eiland, waar een wezen zou rondlopen dat half mens, half dier is. Even grotesk als Barker op zijn best, maar opgebouwd als thriller met een speurtocht.
Een oud-rockster koopt op een internetveiling iets waar een geest bij zou horen: Joe Hill schrijft vlotte, moderne horror. Minder bloed dan De boeken van bloed, wel hetzelfde plezier in het ongemakkelijke.
Matheson bundelt acht korte griezelverhalen, net als deze omnibus geschikt om er één per avond te lezen. Iets ouderwetser en minder bloederig dan Barker, steeds met een venijnige wending.
Een slachter in de metro, een paleis voor Satan: wie dat aankan, kan ook Frank aan, die op zijn Schotse eilandje offerpalen plaatst en zijn eigen rituelen heeft. Banks is literairer, maar even schokkend.
Herbert deed in Londen wat Barker in de nachtelijke metro van New York deed: horror loslaten op gewone mensen. Een duistere kracht kruipt in hun hoofden, en het resultaat is net zo bloederig als deze omnibus.
Simmons maakt van Calcutta een plek die net zo nachtmerrieachtig is als het New York van Barker: een dichter gaat er met vrouw en baby een manuscript ophalen. Een roman vol hitte, verval en gruwel.
Barker toont gruwel in overvloed, King haalt hem uit één kamer en één vrouw: een zwaargewonde schrijver is overgeleverd aan wie hem verzorgt. Geen bovennatuur, wel ijzingwekkend spannend.
Herbert koppelt een helderziende aan zijn lijfwacht en laat het bovennatuurlijke langzaam binnensijpelen. Voor wie De boeken van bloed verslond en nu een Britse horrorroman wil met meer plot en vaart.