Sophie in Vals leven en Rachel in Het meisje in de trein vertrouwen allebei hun eigen geheugen niet meer, en dat maakt elke scène onzeker. Paula Hawkins wisselt net als Lemaitre van stem en laat je lang raden wat er werkelijk is gebeurd.
Na Vals leven, waarin een huwelijk en een moordzaak door elkaar lopen, ligt Verloren vrouw voor de hand. Gillian Flynn laat ook twee kanten van een verhaal zien en speelt even giftig met wat je als lezer denkt te weten.
Lemaitre laat in Vals leven twijfelen of Sophie dader of slachtoffer is, en die onzekerheid is de motor van De stille patiënt. Het verschil zit in de verteller: geen vluchtende vrouw, maar een therapeut die van buitenaf probeert te begrijpen wat er gebeurde.
Net als Sophie in Vals leven verliest Alice Dehaene stukken van haar dagen en weet ze niet wat ze heeft gedaan. Franck Thilliez maakt er een Franse puzzel van met psychiatrie en geheugen, iets technischer en minder literair dan Lemaitre.
Na Vals leven, waarin dromen en daden in elkaar overlopen, kun je goed door met een andere Franse auteur die precies dat terrein verkent. Thilliez maakt het nog donkerder en filmischer, met een hoofdpersoon die zijn eigen nachten niet meer vertrouwt.
Sebastian Fitzek houdt net als Lemaitre in Vals leven van een hoofdpersoon die niet meer weet waar de werkelijkheid ophoudt. De therapie begint met een verdwenen dochter in een wachtkamer en blijft daarna van richting wisselen, korter en harder dan Lemaitre.
Waar Sophie wegvlucht uit haar eigen leven, durft Emma Stein in Het pakket haar huis niet meer uit. Fitzek bouwt hetzelfde soort paranoia op als Vals leven, maar Berlijns en met meer vaart.
Vals leven en Geheime dromen gaan allebei over een vrouw met een rustig, gewoon leven die het gevoel krijgt dat er iets ernstig mis is met haar. Sidney Sheldon schrijft toegankelijker en recht-toe-recht-aan, met een angst die langzaam groeit.
Na een Franse thriller over een vrouw die haar greep op de werkelijkheid verliest, past Schaduwzuster van Simone van der Vlugt. Een lerares in Rotterdam wordt bedreigd en voelt zich daarna steeds minder veilig; dichterbij en huiselijker dan Vals leven.
Lemaitre laat Sophie in Vals leven omringd door mensen bij wie ze niet weet waar ze aan toe is. Verhoef doet iets vergelijkbaars in een kraamkamer: een jonge moeder kan niet anders dan vertrouwen op iemand die ze nauwelijks kent, en dat schuurt steeds meer.
Slapeloosheid en een geest die het niet meer bijhoudt: Wakker van Ingrid Oonincx sluit goed aan op de verwarring van Sophie in Vals leven. Drie mensen nemen deel aan een proefbehandeling, en je volgt ze om beurten, net als de wisselende blik bij Lemaitre.
Sophie in Vals leven kan haar eigen waarnemingen niet meer geloven, en die twijfel drijft ook het verhaal van Ruth Ware. Een journaliste op reis aan boord van een klein schip weet zeker wat ze zag, terwijl de mensen om haar heen dat afdoen als verbeelding.