Rachel ziet vanuit de trein iets wat ze niet had mogen zien, en net als Lo wordt ze door niemand geloofd: ze drinkt te veel en mist stukken van die avond. Geen schip maar Londense voorsteden, en drie vrouwen vertellen in plaats van één.
Nog een Ruth Ware, en haar opzet herken je meteen: een handvol gasten die elkaar half kennen, afgesloten van de buitenwereld, en een hoofdpersoon wier herinnering hapert. Dit keer geen hutten en dek, maar een huis van glas tussen de bomen waar een vrijgezellenfeest ontspoort.
Gedeeld: beklemmend, wie-heeft-het-gedaan en toegankelijk
Lo's twijfel aan haar eigen waarneming is hier tot het uiterste gedreven: Christine onthoudt niets langer dan een dag en schrijft stiekem op wat ze ontdekt. Het speelt bijna helemaal thuis, kruipt langzamer vooruit dan Ware en leunt zwaarder op haar huwelijk.
Zoek je vooral dat gevoel van opgesloten zitten, dan zit je goed op het eiland Parkum, waar psychiater Viktor Larenz zich terugtrekt na de verdwijning van zijn dochter Josy. Korte hoofdstukken, hoger tempo dan bij Ware, en je weet steeds minder zeker wat echt is.
Sabine weet meer over de verdwijning van haar klasgenote Isabel dan ze zich herinnert, en haar geheugen geeft dat maar mondjesmaat prijs. Wie bij Lo twijfelde of ze het goed had gezien, twijfelt hier opnieuw. Nederlandser en rustiger: Den Helder in plaats van de fjorden.
Gedeeld: verdwijning, psychologisch en toegankelijk
Lo roept dat er iets mis is en botst op schouderophalen; Zoe Walker overkomt hetzelfde nadat haar portret ongevraagd in een krantenadvertentie opduikt. De benauwdheid zit bij Mackintosh niet op zee, wel in volle Londense metrostellen, en een agente krijgt eigen hoofdstukken.
Gedeeld: beklemmend, spanning, wie-heeft-het-gedaan en plottwist
Ook Quincy heeft een nacht waar ze niet bij kan: ze kwam als enige levend uit een vakantiehuisje en haar geheugen houdt daar op. Sager schakelt tussen nu en toen en gaat veel verder in geweld dan Ware. Past als je van Lo's wankele verhaal hield en tegen bloed kunt.
Bij Ware hoort een vrouw iets wat niemand bevestigt; bij Paris is het de man die zwijgt. Finn hield iets achter toen zijn vriendin Layla tijdens een Franse vakantie wegraakte, en twaalf jaar later lijkt ze signalen te sturen. Vlot, weinig geweld, veel gepieker over wie liegt.
Schilderes Alicia zegt geen woord meer sinds haar man werd doodgeschoten, en therapeut Theo wil weten waarom. Je leest het om dezelfde reden als Ware: je vertrouwt de verteller steeds iets minder. Minder actie, meer gesprekken in een gesloten kliniek.
Geen hut die leeg blijkt, maar een compleet gezin dat in één nacht oplost: de tiener Cynthia blijft alleen achter en weet een kwarteeuw later nog steeds niet waarom. Barclay vertelt het via haar echtgenoot, recht vooruit en met vaart. Minder benauwend dan Ware, meer speurtocht.
Gedeeld: verdwijning, spanning, snel tempo en toegankelijk
Amy Dunne is weg op de ochtend van haar vijfde trouwdag en haar man Nick wordt steeds op leugentjes betrapt. Scherper en gemener dan Ware, en trager op gang. Kies dit als je bij suite 10 vooral genoot van de vraag wie hier eigenlijk de waarheid vertelt.
Voor wie het raadsel van de vermiste vrouw het sterkste deel van suite 10 vond. Laurel leeft al tien jaar met de leegte die haar tienerdochter achterliet en krijgt via een nieuwe liefde onverwacht aanknopingspunten. Zachter en droeviger dan Ware, met wisselende stemmen.
Gedeeld: verdwijning, psychologisch, beklemmend en emotioneel