Ook hier een psychiater die zelf niet buiten schot blijft: Viktor Larenz trekt zich terug op een eiland na de verdwijning van zijn dochter en krijgt bezoek van een vrouw met een vreemd verhaal. Fitzek werkt toe naar een omkering van hetzelfde kaliber als die van Michaelides. Sneller en kaler geschreven.
Gedeeld: plottwist, psychologisch en korte hoofdstukken
Je leest mee in een geheim manuscript, zoals je bij Michaelides meeleest in het dagboek van Alicia, en weet nooit hoeveel ervan waar is. Een zwijgende vrouw boven in huis, een buitenstaander die te dichtbij komt. Verity is seksueel explicieter en nog zwarter.
Christine heeft geen geheugen en schrijft in een dagboek wat ze overdag ontdekt. Een arts helpt haar buiten haar man om, en ze weet niet wie van de twee ze kan geloven. Trager dan De stille patiënt en benauwender, want je zit de hele tijd in haar hoofd.
Millie trekt in bij een gezin waar de vrouw des huizes onvoorspelbaar is en de man opvallend aardig. Wie bij De stille patiënt hield van het moment waarop alles kantelt, krijgt dat hier ook, in nog kortere hoofdstukken. Lichter van toon, minder therapie, meer vaart.
Cassettebandjes van een verdwenen psychiater en haar patiënten: de spreekkamer is hier net zo'n gevaarlijke plek als de kliniek waar Theo werkt. Een ingesneeuwd stel luistert ze één voor één af. McFadden schrijft simpeler dan Michaelides, maar draait het verhaal net zo hard om.
Gedeeld: plottwist, psychologisch en korte hoofdstukken
Theo denkt dat hij Alicia kan doorgronden omdat hij zijn eigen jeugd heeft verwerkt; Camille Preaker denkt hetzelfde over de moorden in haar geboorteplaats. Bij Flynn is het de verslaggeefster zelf die het meest beschadigd blijkt. Zwaardere kost, met littekens die uitgebreid beschreven worden, en literairder.
Gedeeld: psychologisch, duister, literair en plottwist
Een traumadeskundige neemt een zwijgzame tiener in huis die de moord op haar ouders overleefde, en raakt meer betrokken dan goed voor haar is. Die verhouding tussen behandelaar en patiënt vormt ook de kern van De stille patiënt. Nicci French bouwt trager op en laat de kust van Essex meespelen.
Gedeeld: psychologisch, plottwist, beklemmend en literair
Finn vertelt zelf wat er twaalf jaar geleden op een Franse parkeerplaats gebeurde, en laat net als Theo dingen weg. Het boek draait om een relatie die op een leugen rust. Minder gelaagd dan De stille patiënt, wel even vlot en met een slot dat je beeld bijstelt.
Nora wordt wakker in een ziekenhuis en weet niet meer wat er gebeurde tijdens een vrijgezellenweekend in een glazen huis in het bos. Weer een verteller met gaten in haar verhaal, en een klein gezelschap waarin iemand liegt. Minder psychiatrie, meer raadsel in besloten kring.
Sabines geheugen houdt de dag van Isabels verdwijning achter slot, en wat ze je vertelt is dus nooit het hele verhaal. Dat spel met een verteller die zichzelf niet kent deelt het met De stille patiënt. Nederlands, toegankelijk en minder duister: goed als tussendoorboek.
De kunstwereld als decor, zoals bij schilderes Alicia: Margot krijgt iets met een bekende fotograaf wiens vorige vriendin dood is gevonden. De vraag wat er in die eerdere relatie gebeurde drijft het boek. Rustiger dan Michaelides en zonder kliniek, met de nadruk op de liefde.
Gedeeld: psychologisch, relatie en huwelijk en beklemmend
Wat deed Ray werkelijk met zijn buurvrouw en haar dochtertje? Hij zit al jaren in een tbs-kliniek en geeft in zijn eigen hoofdstukken weinig prijs; zijn zus Iris zoekt het uit. Een opgesloten mens en iemand die blijft graven, zoals Alicia en Theo. Pauw is milder en kiest voor familie boven schok.
Gedeeld: psychologisch, meerdere vertellers en plottwist