De vorige bundel van Kaur, met dezelfde tekeningen en korte regels, opgebouwd als de groei van een bloem van verwelken tot bloeien. Waar Thuis in mezelf naar binnen kijkt, gaat deze vaker over migratie en de offers van haar ouders.
Een vader wacht 's nachts bij maanlicht met zijn slapende zoon op een boot, en Hosseini houdt het bij een paar pagina's met illustraties. Over familie en een gemeenschap op de vlucht, net zo kort en eerlijk als Kaurs gesprekken met zichzelf.
Claudia de Breij zet haar liedteksten en gedichten bij elkaar, vaak heel persoonlijk. Dezelfde open, eerlijke toon als bij Kaur, in het Nederlands en hier en daar met een lach.
Bart Moeyaert schrijft over liefde in het hier en nu, in één kamer of op één ochtend. Stiller en raadselachtiger dan Kaur, maar met dezelfde vraag hoe je liefde toelaat in je leven.
Provoost dicht in Krop over ouder worden met iemand naast je, in een tijd van stijgend water. Wie bij Kaur verandering en acceptatie zocht, krijgt hier een rijpere, literairdere kijk op dezelfde thema's.
In Decem vertelt een jonge man in versvorm wat hij denkt te weten over een tocht in een bootje. Een zwaar verhaal over herinnering en schuld, minder direct dan Kaur en veel literairder.
Rond zijn honderdste geboortedag verscheen deze bundel met liefdesverzen en liedteksten van Toon Hermans. Eenvoudige taal die meteen binnenkomt, net als bij Kaur, al is hij milder en speelser.
Hermans schreef verzen waarvan de titel al zegt waar ze om draaien: gemis en weerzien. Korte, heldere gedichten die je net als die van Kaur zonder uitleg begrijpt.
Haar dat na het verven de verkeerde kleur kreeg: Deckwitz vindt poëzie in de ongemakken van haar jonge jaren. Speelser dan Kaur, maar net zo openhartig over wie ze is.
Gijsen ken je misschien als fantasyschrijver, maar hier dicht hij zestig keer over wat voorbij is. Weemoedig en literair, een stap verder voor wie geraakt werd door hoe Kaur op haar jeugd terugblikt.
Twee boeken van Ellen Deckwitz in één, over hoe je poëzie leest. Een goede gids als deze bundel smaakte naar meer en je ook moeilijkere dichters wilt proberen.
Een roman, geen bundel: Amande trekt zich na een groot verdriet terug in een afgelegen huis in de Auvergne. Net als in Thuis in mezelf gaat het over langzaam weer ruimte maken voor het leven, toegankelijk en open geschreven.