Ook in Het stille huis kijkt Rendell terug op een dood in een gezin en op zussen die elkaar niet vertrouwen. Wie de jaloezie tussen Vera en Eden niet losliet, vindt hier een even benauwende familiekroniek.
Gedeeld: familiegeheim, psychologisch en langzaam opbouwend
Minette Walters schrijft net als Rendell over Engelse dorpen waar families decennialang hun geheimen bewaren. Vossenhuid ontrafelt een familie traag en psychologisch, precies de kwaliteit die Terugzien in duisternis zo sterk maakt.
Het heksenmasker draait om een moeder, een dochter en een kleindochter die elkaar het licht in de ogen niet gunnen. Net als in Terugzien in duisternis gaat het om de giftige band tussen vrouwen van één familie.
Gedeeld: psychologisch, familiegeheim en langzaam opbouwend
Manuel ontdekt na een sterfgeval hoe weinig hij van de familie van zijn man wist, en net als in Terugzien in duisternis wordt het verleden laag voor laag blootgelegd. Redondo schrijft warmer en Spaanser dan Rendell.
Gedeeld: familiegeheim, langzaam opbouwend en psychologisch
Wat Vera en Eden elkaar aandeden, werkt in Terugzien in duisternis een generatie later nog door. Datzelfde gewicht van vroeger drukt op Philippa in Onschuldig bloed, een psychologische roman waarin P.D. James haar inspecteurs thuislaat.
Een geërfd huis en een familiegeschiedenis die pas langzaam boven komt: De mensen boven ons heeft de terugblikkende opbouw van Terugzien in duisternis, maar is vlotter en eigentijdser. Lisa Jewell wisselt net als Rendell tussen toen en nu.
Libby Day reconstrueert in Duisternis wat er decennia geleden in haar familie gebeurde, net als de verteller in Terugzien in duisternis. Flynn is rauwer en Amerikaanser, maar de opbouw via het verleden is verwant.
In Teerbemind keert een journaliste terug naar haar geboortestadje en naar haar kille moeder. De verstikkende band tussen vrouwen onder één dak doet sterk denken aan Vera en Eden, al is Flynn een stuk feller.
Fossum kruipt in De fluisteraar in het hoofd van een eenzame vrouw met vaste gewoontes, en net als bij Rendell begrijp je pas gaandeweg wat er misging. Stiller en korter dan Terugzien in duisternis, maar even scherp.
Camilla Grebe laat net als Rendell zien hoe een gezin onder een ogenschijnlijk gewoon leven barst, met wisselende vertellers en een verleden dat doorwerkt. Zweedser en sneller dan Terugzien in duisternis.
In Het bloemenmeisje ontdekt Nina pas als volwassene dat ze een tweelingzus heeft, en via haar komt ook het verleden van haar moeder Mia boven, met dezelfde langzame onthulling als Terugzien in duisternis. Europeser van decor, maar even psychologisch.