Abraham Wolff werkt in Spiegel in een duister New Orleans waar vampierachtige Strigoi 's nachts heersen. De vampier vertelt van Anne Rice is de klassieker achter dat beeld: Louis vertelt zijn leven, dat in Louisiana begint, trager en literairder dan Eekhaut maar net zo donker.
Ook in Dood als een vampier is Louisiana het decor van een wereld vol bovennatuurlijke wezens, en zoekt de hoofdpersoon een schutter. Charlaine Harris is lichter en grappiger dan Spiegel, maar wie speurwerk tussen vampiers en weerwolven leuk vindt, zit hier goed.
Brew Axbrewder is door de drank alles kwijt, ook zijn detectivevergunning, en dat maakt hem een broer in de geest van Abraham Wolff, de ex-politieman die in Spiegel als privédetective rondkomt. Stephen R. Donaldson schrijft een klassiek detectiveverhaal zonder bovennatuur, net zo duister van toon.
Privédetectives in een harde Amerikaanse stad: in Spiegel is dat New Orleans, in Gone Baby Gone een volkswijk van Boston. Dennis Lehane laat het bovennatuurlijke weg, maar de sfeer is minstens zo duister en het tempo even strak als bij Eekhaut.
Varg Veum is net als Abraham Wolff uit Spiegel een privédetective die met vreemde zaken te maken krijgt, en hier haalt de politie hem zelf uit bed als verdachte. Gunnar Staalesen houdt het realistisch en Noors, maar de toon is net zo donker.
Abraham Wolff staat in Spiegel alleen tegenover een stad die hem niet goedgezind is. Sam Berger zit in Middenwater in hetzelfde schuitje, verdacht en zonder zijn partner, en Arne Dahl geeft die druk een hoog tempo, zonder Strigoi maar met net zoveel duisternis.
Spiegel is donker en snel, en Hypnose van Lars Kepler is dat ook, vanaf de eerste bladzijden in een voorstad van Stockholm. Waar Eekhaut het bovennatuurlijke opzoekt, gebruikt Kepler hypnose om in hoofden te kijken, wat net zo onwerkelijk aanvoelt.
Een boek dat Spiegel heet vraagt om een dubbelganger, en die levert Tess Gerritsen in Zustermoord, waar Maura Isles haar eigen evenbeeld dood voor de deur ziet liggen. Snel, duister en met een speurtocht die net als bij Eekhaut dicht bij de hoofdpersoon blijft.
Net als Abraham Wolff in Spiegel staat advocate Thóra Gudmundsdóttir buiten de politie en volgt ze toch een spoor. In Kijk me aan gaat het om een afgebrand tehuis, en Yrsa Sigurðardóttir geeft het IJslandse decor een duistere sfeer die bij Eekhaut past.
Abraham Wolff verliet in Spiegel de politie en werkt nu op eigen houtje. Alexander Blix uit Stigma is ook geen politieman meer en zit zelfs in de gevangenis, en Jørn Lier Horst schrijft het realistisch, met dezelfde vaart als Eekhaut.
Guido Eekhaut en Luc Deflo zijn twee Vlaamse auteurs die graag het duister opzoeken. Copycat blijft in de echte wereld, met een moord die een boek nabootst, maar wie in Spiegel genoot van de donkere sfeer en het snelle tempo, vindt dat hier terug.