Bij Mulder praten de huisdieren van bekende Nederlanders over hun baasjes, bij Remco Campert houdt poes Poef een dagboek bij over de schrijver en zijn vrouw. Twee schrijvers die door dierenogen een spottende blik werpen op hun eigen omgeving.
Herman Brusselmans zet een domme, steenrijke tv-producent neer die van Bonanza een Vlaamse hit wil maken: satire op dezelfde mediawereld waar Mulders dieren genoeg van hebben. Grover en absurder, met evenveel plezier in het neerhalen van ijdeltuiten.
Sue Townsend haalt de Britse koninklijke familie van haar voetstuk en laat ze leven als gewone mensen, zoals Mulder de huisdieren van BN'ers eindelijk vrijuit laat spreken. Allebei satire op beroemdheid, met een warm randje.
Een kroonprins die zijn protocol ontvlucht en een stel huisdieren dat de fotoshoots beu is: Rodaan Al Galidi en Mulder hebben hetzelfde idee over wat beroemdheid met je doet. Licht, grappig en verrassend raak.
Ian McEwan laat een kakkerlak de Britse premier worden, Mulder laat honden en katten oordelen over hun bekende eigenaars. Korte satires waarin dieren de mensen een spiegel voorhouden; McEwan is politieker, Mulder huiselijker.
Tom Sharpe drijft de spot met uitgevers en literaire agenten, zoals Mulder met tv-makers en hun bekende gasten. Een Engelse farce waarin de mediawereld nog harder te kijk wordt gezet dan in Labradoedel.
Jeeves kijkt naar zijn baas Bertie zoals Mulders dieren naar hun eigenaars: met eindeloos geduld en een flinke dosis stille spot. Klassieke Engelse humor voor wie de toon van Labradoedel lekker vond.
Een oom die groter is dan het leven en een weekend vol pratende huisdieren: Toon Kortooms en Mulder schrijven allebei warme, ouderwetse humor met figuren die je niet snel vergeet.
Hendrik Groen en Evert Duiker zien elkaar elke week voor schaak en een borrel, en Mulders dieren komen een weekend bijpraten in Groningen. Twee boekjes over gezelschap, roddel en een tikje ondeugd, licht en snel uit.
De baasjes in Labradoedel denken dat de wereld om hen draait, en de Vinex-vader van Erik Jan Harmens denkt dat ook. Wie lachte om de groepsgesprekken van Mulders dieren, heeft plezier van deze Nederlandse satire op een man met veel te grote plannen.
Dijkshoorn vertelt over een band die bijna beroemd werd, Mulder over dieren die juist genoeg hebben van beroemdheid. Twee kanten van dezelfde munt, allebei met warme humor over de rand van de showwereld.
Mulders huisdieren zijn de fotoshoots en interviews van hun baasjes spuugzat, en ook Jonasson lacht in deze dunne novelle om de wereld van marketing en imago. Absurd, licht en in één avond uit, zoals Labradoedel.