Bijna op de radio draait om drie oude bandmaten die een ruzie van dertig jaar moeten wegslikken. Bij Hendrik Groen zijn het twee oude vrienden die samen in de problemen raken, en ook daar is de humor warm en het tempo vlot.
Zoals Bijna op de radio drijft op gewone mensen die een tweede kans grijpen, zo begint Hendrik Groen hier met een weduwe en een vergeten inschrijving voor een volkstuin. Knus en grappig, met een ontroerende ondertoon.
De braderieën en buurthuizen van Tire Pressure ademen dezelfde gemoedelijke provincie als de verhalen van Toon Kortooms. Zijn oom is een opschepper met grote plannen, net als de bandleden die nog één keer willen scoren.
Een verlegen kruidenierszoon uit de provincie in de grote stad: Fabricius schrijft net zo liefdevol over kleine mensen als Dijkshoorn over een band die bijna op de radio kwam. Een klassieker die nog steeds lekker leest.
Raoul wil dat het jaar na zijn eindexamen groots wordt, net zoals de mannen van Tire Pressure hun kans op roem nog één keer willen pakken. Jonger en rommeliger dan Dijkshoorn, maar even grappig over grote dromen.
Al Galidi stuurt een kroonprins de straten van Den Haag in, weg van protocol en paleisregels. Net als bij de band uit Bijna op de radio levert een uitstapje uit het vaste leven vooral komische situaties op.
Drie vrouwen rond de zestig en één charmante man uit een contactadvertentie: Marjan Berk maakt er een komedie over late kansen van. Wie lachte om drie mannen van middelbare leeftijd die hun oude band nieuw leven inblazen, zit hier goed.
Het tourtje door Duitsland van Tire Pressure is de jaren-tachtigversie van wat Giphart in zijn debuut beschrijft: jonge mannen met grote monden en veel tijd. Giphart is brutaler, Dijkshoorn milder, maar beide boeken lees je met een grijns.
Net gescheiden en krap bij kas grijpt Kluun een tv-reportage aan als kans, zoals de bandleden hun liedje in een reclamespot zien als hun kans. Twee komedies over mannen die nog één keer op succes gokken.
Een reclamespot geeft de mannen uit Bijna op de radio nieuwe hoop; bij Lanoye is reclame en verkopen het hele wereldbeeld van een jonge Vlaming. Een scherpere satire, maar met dezelfde vrolijke blik op mensen die groot willen worden.
Claire Jansen gaat als artiestenmanager door het vuur voor haar mensen, en dat brengt je dicht bij de muziekwereld waar Tire Pressure nooit doorbrak. Van Royen schrijft vlot, met humor en een vrouw van middelbare leeftijd centraal.