Koko gaat terug naar een bloedbad uit de oorlog in Vietnam, Tokio naar het bloedbad van Nanking. Mo Hayder is net als Straub onverbiddelijk somber en psychologisch scherp, en laat zien hoe oorlogsgruwelen decennia later doorwerken.
De mannen uit Koko zoeken een moordenaar in Azië, en ook Grangé stuurt zijn journalist naar Zuidoost-Azië, achter een man die in Maleisië vastzit. Sneller en extremer dan Straub, met dezelfde vraag hoe iemand zo wordt.
Straub en Van Laerhoven schrijven allebei over de lange schaduw van een oorlog, verteld vanuit meerdere personages. Terug naar Hiroshima speelt in het Japan van de jaren negentig, net zo somber en literair als Koko.
Koko is een thriller met literaire ambitie, en dat is Medeplichtig van Iain Banks ook. Een Schotse journalist raakt verstrikt in een reeks gewelddadige gebeurtenissen; net als bij Straub draait het om schuld en de vraag wie er medeplichtig is.
Wie in Koko de psychologische laag van de jacht waardeert, vindt bij Val McDermid een profiler die zich in een moordenaar moet verplaatsen. Rauw en donker, met meer politiewerk dan bij Straub.
Ook Rusteloos land gaat over een oud trauma dat niet wil rusten: een jongen graaft op de heide naar zijn verdwenen oom. Belinda Bauer is compacter en Engelser dan Straub, maar de psychologische diepte en de sombere ondertoon zijn verwant.
Gedeeld: duister, meerdere vertellers en psychologisch
In Koko keren oud-soldaten terug naar wat er in de oorlog gebeurde; bij Arne Dahl duikt in Zweden het handschrift op van een Amerikaanse moordenaar die dood zou zijn. Een internationaal team, meerdere vertellers en een verleden dat zich opnieuw aandient.
De vier veteranen in Koko praten langs elkaar heen en vertrouwen hun eigen herinneringen maar half. Thomas Enger speelt hetzelfde spel met stemmen die elkaar aanvullen en tegenspreken, waardoor je als lezer pas laat ziet hoe de stukken in elkaar passen.
Gedeeld: duister, meerdere vertellers en psychologisch
Grangé zet in Duivelseed een inspecteur op het spoor van wat zijn vriend tot de dood dreef, en net als bij Straub ligt de oorzaak in een duister verleden. Extremer en sneller, maar met dezelfde obsessie van de speurder.
Koko laat de psychologie van daders en getuigen zwaarder wegen dan de actie, en dat doet Karin Fossum ook. Een schilderes zwijgt over wat ze zag, en het verhaal kijkt vanuit meerdere kanten naar schuld en wanhoop.
Gedeeld: duister, meerdere vertellers en psychologisch
Bram Dehouck schrijft net als Straub over een man die je moeilijk peilt, in een psychologisch spel dat langzaam opbouwt. Korter en Vlaamser dan Koko, maar net zo goed in het blootleggen van wat iemand drijft.
Gedeeld: duister, langzaam opbouwend en psychologisch
Nog een Straub, maar dan zonder oorlog: een man keert terug naar zijn jeugd en een belofte die hij als tiener deed. Draaikolk is meer spookverhaal dan Koko, maar dezelfde langzame opbouw en literaire toon zijn er weer.
Gedeeld: duister, langzaam opbouwend en psychologisch