Net als Terug naar Hiroshima vlecht Dennis Lehane de levens van drie mannen door elkaar, verbonden door iets wat lang geleden gebeurde. Een Bostonse arbeiderswijk in plaats van Japan, maar even literair en donker.
Chris Whitaker laat een Californisch kuststadje zien door de ogen van verschillende bewoners, met een dertienjarig meisje als hart van het verhaal. Gelaagd zoals Van Laerhoven, warmer van toon maar net zo onverbiddelijk.
Bram Dehouck laat in een Vlaams dorp de stemmen van verschillende inwoners samenkomen tot één noodlottig geheel, precies wat Van Laerhoven in Hiroshima doet. Kleiner van schaal en met een wrange ondertoon.
Tomas Ross werkt net als Van Laerhoven met een handvol vertellers wier verhalen op één moment samenkomen. Een Nederlandse politieke thriller in plaats van een Japanse crisis, met dezelfde verweven opbouw.
Iain M. Banks wisselt het verhaal van een verslaggever af met stemmen uit de schaduw, zoals in Terug naar Hiroshima de lijnen pas laat samenkomen. Schots, rauw en literair.
Mo Hayder stelt net als Van Laerhoven een familie met een geheim tegenover een veel grotere dreiging. Engels, beklemmend en psychologisch, met een vrouw die haar beschermde leven kwijtraakt.
De diplomatenzoon bij Van Laerhoven keert terug om de dood van zijn zus te verwerken; bij Gillian Flynn zoekt een vrouw jaren later uit wat haar familie overkwam. Meerdere tijdlagen en stemmen, en net zo somber.
Karin Slaughter vertelt over twee zussen wier leven na een gewelddadige inval nooit meer hetzelfde werd. Net als bij Van Laerhoven draait het om familie, verlies en een verleden dat blijft knagen.
Arne Dahl zet een politieonderzoek tegen de achtergrond van een uitbrekende oorlog, met veel personages die elk een stukje dragen. Wie in Hiroshima de schaduw van de geschiedenis voelde, vindt dat hier terug.
Lieneke Dijkzeul schrijft literaire misdaad met aandacht voor elk personage, zoals Van Laerhoven in zijn Japanse verhaal. Nederlands en ingetogen, met een sobere, donkere toon.