Net als de verhalen van Het limonadegevoel draaien de elf verhalen van Mensje van Keulen om mensen op het moment dat er iets kantelt. Grimmiger en droger van toon, maar met dezelfde precisie in een paar bladzijden.
Twee debuten met verhalen: Van der Meer begon met vrouwen op een keerpunt, Tessa de Loo met zes verhalen waarmee ze direct opviel. Lees ze naast elkaar en je ziet twee schrijfsters die later grote romans zouden schrijven.
Lust komt in Het limonadegevoel helder en licht aan bod. Manon Uphoff debuteerde met verhalen die als een blik door het sleutelgat werken, een stuk explicieter en donkerder, maar ook over verlangen dat zich niet laat temmen.
Op de Beeck schrijft vijftien verhalen over mensen op het moment dat hun leven kantelt, precies het moment waar Van der Meer haar vrouwen steeds betrapt. Emotioneler en uitbundiger, maar ook hier is elk verhaal een kleine ommekeer.
Al het korte werk dat Durlacher sinds 1992 schreef, in één bundel. Na Het limonadegevoel een goede tweede kennismaking met een Nederlandse schrijfster die in korte vorm net zo scherp is als in haar romans.
Kellendonk schreef verhalen over relaties en reputaties die uit elkaar lopen. Waar Van der Meer de blik van een vrouw kiest, kijkt hij koeler en ironischer, maar ook bij hem draait het om het moment waarop iets niet meer te redden is.
Een bundel uit 1958 die laat zien hoeveel kanten Claus als verteller heeft. Na de heldere, lichte verhalen van Van der Meer is dit wilder en Vlaamser, met dezelfde aandacht voor schaamte en verlangen.
Een vrouw die steeds iets ontdekt waardoor ze anders naar haar leven kijkt: dat is Van der Meer, maar het past ook bij Holly Golightly in het New York van de oorlog. Capote schrijft lichter en glamoureuzer, met dezelfde scherpe blik.
Een mooi tegenstuk: waar Van der Meer alleen door vrouwenogen kijkt, schrijft Hemingway over stierenvechters, boksers en soldaten die met lege handen achterblijven. Kort, kaal en ook vol rouw en schaamte.
Rouw speelt in Het limonadegevoel een stille rol; bij Brouwers is het de grondtoon. Deze ruime keuze uit veertig jaar verhalen is zwaarder en barokker, voor wie de donkere kant van Van der Meer verder wil volgen.
Oek de Jong schreef twee novellen over inkeer en een nieuw begin, het soort keerpunt waar alle verhalen van Van der Meer naartoe werken. Langer uitgesponnen, ernstiger, maar net zo gericht op een innerlijke verandering.
Een vrouw die terloops hoort dat haar moeder niet lang meer heeft: Gerritsen schrijft vanuit hetzelfde soort ontdekking als de verhalen van Van der Meer. Droger en schurender, en nu op romanlengte.