Tomas wordt wakker in een wereld die ineens anders is, Gregor Samsa in een lijf dat niet meer het zijne is. Gerritsen schreef een moderne variant op dat Kafkaëske ochtendgevoel: alles lijkt gewoon, behalve het belangrijkste.
Bij Gerritsen is de bruid de ochtend na de bruiloft verdwenen, bij Benali verdwijnt de bruidegom al de avond ervoor. Twee romans die beginnen bij een lege plek naast het huwelijksbed, met Benali als de uitbundiger en grappiger verteller.
Gebied 19 voelt als een licht ontwricht Nederland waar iedereen iets weet behalve de hoofdpersoon. Bervoets gaat daarin verder met een echte dystopie, net zo benauwend en droog genoteerd.
Na de vervreemdende wereld van Gebied 19 is Dorst de aardsere Gerritsen: een moeder, een dochter, een huis en veel onuitgesproken dingen. Minder raadselachtig, wel dezelfde schurende humor.
Bernlef zet net als Gerritsen een buitenstaander centraal die de wereld om zich heen niet goed kan lezen, hier een tienermeisje in een dorp. Rustig opgebouwd en met een steeds benauwder gevoel.
In een rustig rivierdorp gebeurt iets wat niemand had moeten laten gebeuren, en De Loo kijkt hoe de gemeenschap daarmee omgaat. Die sfeer van een plek die stilletjes ontspoort ken je uit Gebied 19.
Gebied 19 laat Tomas met de hond door lege straten lopen terwijl iedereen al lijkt te weten wat er aan de hand is. Brouwers geeft dat machteloze gevoel een bittere, sarcastische stem die je bij Gerritsen alleen tussen de regels hoort.
Haasses Iks komt na een zwerftocht aan in Amsterdam en moet zich opnieuw tot de wereld verhouden, zoals Tomas na zijn ontwaken. Twee romans over iemand die net buiten de samenleving lijkt te staan.
Hermans stuurt een naïeve jonge vrouw naar Parijs, waar iedereen meer lijkt te weten dan zij. Hetzelfde spel met een hoofdpersoon die achterloopt op zijn omgeving dat Gebied 19 zo ongemakkelijk maakt, alleen lichter en speelser.
Tomas mist wat iedereen al zag aankomen, Brooke kijkt met haar eigen logica naar Amsterdam-Noord. Bervoets en Gerritsen schrijven allebei met droge humor over mensen die net anders in de wereld staan.
Zwagermans korte roman begint met een verdwenen kunstwerk en ontspoort met dezelfde vaart als Gerritsens Gebied 19. Satirischer en Amsterdamser, maar ook hier verliest een man de grip op zijn omgeving.
Durlacher en Gerritsen schrijven allebei over een stel waarvan de vanzelfsprekende wereld ineens schuift. Bij Durlacher komt dat door een nieuwe oppas in huis, bij Gerritsen door een verdwenen bruid en lege straten.