Een brand vormt ook hier het begin: een tehuis voor mensen met een beperking gaat in vlammen op. Net als in Fantoompijn draait het om de vraag wie het vuur aanstak, en Yrsa Sigurðardóttir geeft er een kille IJslandse sfeer bij.
Henning Juul is niet de enige verslaggever die privé en werk niet uit elkaar krijgt. In IJzer en bloed zoekt Annika Bengtzon naar haar zus Birgitta na één kort noodbericht, en Liza Marklund laat de familiepijn even zwaar wegen als de zaak.
Gedeeld: emotioneel, psychologisch en toegankelijk
Fantoompijn draait om een oud verlies dat Henning niet loslaat; bij Mary Higgins Clark is dat de moord op Ellies zus Andrea, toen ze zeven was. Toegankelijker en minder rauw dan Enger, met dezelfde vraag of de juiste man vastzit.
Musso laat een oud-politieman na een hartaanval wakker worden in een Parijs ziekenhuis, naast een vrouw die hij niet kent. Lichter van toon dan Fantoompijn, maar net zo vlot, en ook hier loopt iets persoonlijks dwars door het onderzoek.
Wie in Fantoompijn de donkere kant van Oslo aankon, kan ook Kim Stone in de Black Country aan. Angela Marsons opent met twee jongeren vastgeketend in een flat, en net als Enger houdt ze de vaart erin.
Henning leeft na de brand met littekens en angst; Kay Scarpetta moet na een aanslag haar huis uit en logeert bij haar vriendin Anna. Patricia Cornwell maakt net als Enger de onderzoeker zelf tot doelwit, met een persoonlijke inzet.
Henning Juul loopt in Fantoompijn rond met littekens die niemand mag zien, en Hilde Vandermeeren kiest ook zo'n gesloten hoofdpersoon. Vlaams, compact en vlot, met vechtsport als onverwacht detail.
Fantoompijn laat zien hoe een vader alles riskeert voor de waarheid over zijn zoon. Esther Verhoef draait het perspectief om: hier ziet een moeder haar ogenschijnlijk perfecte gezin barsten. Korter en Nederlandstalig, met dezelfde emotionele lading.
Fantoompijn gaat over geweld dat een gezin uiteenrukt, en De afrekening begint met een schutter op een Tilburgse middelbare school. Ingrid Oonincx houdt het tempo hoog en de emoties dichtbij, net als Enger.
Na de Oslose winter van Fantoompijn is de Canadese kou van Kathy Reichs een goede volgende stap. Haar antropologe Temperance Brennan leest botten zoals Henning Juul bronnen leest, en geen van beiden laat zich wegsturen.
Fantoompijn leest vlot ondanks het zware thema, en dat geldt ook voor De narcose van Iris Johansen. Slaaparts Sophie ontwikkelde na jaren onderzoek een middel dat veel patiënten helpt, en juist daar begint de ellende.
Een hoofdpersoon die zelf mikpunt wordt, zoals Henning wanneer hij gevaarlijke informatie krijgt. Bij Saskia Noort krijgt zangeres Maria dreigbrieven na een afgebroken zwangerschap; korter dan Fantoompijn, met dezelfde knoop in je maag.