Vergeten verleden wordt persoonlijk zodra Kim Stone haar eigen jeugd terugziet op de plaats delict, en Zustermoord doet dat met Maura Isles. Gerritsen laat haar ontdekken dat haar afkomst meer verbergt dan ze dacht, met dezelfde mix van spanning en emotie.
Annabelle Granger leeft al sinds haar jeugd met een verleden dat haar blijft achtervolgen, zoals Kim Stone met wat zij en Mikey meemaakten. Lisa Gardner verbindt een oude zaak met nieuwe vondsten en houdt het tempo net zo hoog.
Na een aanslag kan Kay Scarpetta niet meer naar huis, en net als Kim Stone in Vergeten verleden wordt ze gedwongen naar zichzelf te kijken. Cornwell schrijft dit deel introspectiever dan de meeste, wat goed past bij het persoonlijke van Marsons.
Reichs zet Temperance Brennan in Montreal op het spoor van een jonge moeder die verdwijnt, en net als in Vergeten verleden gaat het om kwetsbare mensen die niemand beschermde. Brennan werkt forensischer dan Kim Stone, maar het mededogen is hetzelfde.
Kate Linville heeft bij Scotland Yard maar één vertrouweling, haar vader, en dat maakt haar net zo eenzaam als Kim Stone. In dit eerste deel raakt een misdrijf haar persoonlijk, zoals de radiator in Vergeten verleden Kim terugwerpt op vroeger.
Gedeeld: politieonderzoek, spanning en toegankelijk
Peter May schreef dit Londense boek lang voor de echte pandemie, en net als Vergeten verleden draait het om een rechercheur die een kinderleven niet kan loslaten. Het decor van lege straten maakt het extra benauwd.
In Vergeten verleden speelt iemand de jeugd van Kim en Mikey na om haar te raken; bij King zoekt een oude vijand van Bill Hodges hem op een andere manier op. Lees eerst de eerdere Hodges-delen, want dit derde boek is ook een afscheid, met humor en verdriet door elkaar.
Alex Cross begint net bij de FBI, en zoals Kim Stone in Vergeten verleden moet hij overeind blijven terwijl de zaak almaar groter wordt. Patterson houdt het tempo hoog met korte hoofdstukken, iets luchtiger dan Marsons.
Wie de grimmige start van Vergeten verleden kon waarderen, vindt bij Lars Kepler een even raadselachtige openingsscène op het water. Joona Linna gaat zwijgend en methodisch te werk, een kalmer contrast met de getergde Kim Stone.
Billingham laat zien hoe een misdrijf uit de schooltijd een vrouw decennia later nog tekent, net als het verleden van Kim en Mikey in Vergeten verleden. Tom Thorne krijgt er een zaak bij die raakt aan de Londense onderwereld.