In Het eindstation wordt Scarpetta zelf het doelwit. Peter Robinson doet iets vergelijkbaars met DCI Banks: in dit negentiende deel komt het gevaar via zijn eigen gezin binnen, en de inspecteur moet kiezen tussen vader zijn en politieman blijven.
Gedeeld: spanning, politieonderzoek en toegankelijk
Bill Hodges krijgt slecht nieuws over zijn gezondheid en moet toch nog een zaak afmaken met Holly Gibney. Net als Scarpetta in Het eindstation is hij een speurder die zelf kwetsbaar wordt, en Stephen King maakt dat even beklemmend als ontroerend.
Sara Linton is kinderarts en lijkschouwer in Grant County, en daarmee een logische opvolger voor wie Scarpetta volgt. Een student ligt dood onder een brug, en Slaughter laat net als Cornwell in Het eindstation het privéleven van haar hoofdpersonen zwaar meewegen.
Het eindstation laat zien hoe snel een zaak omslaat als het bewijs een andere kant op wijst. Bij Angela Marsons volgt Kim Stone haar eigen onderbuik, ook als collega's het dossier al willen sluiten; korte hoofdstukken, een snelle opbouw en een inspecteur met weinig geduld.
Scarpetta's vak in een andere vorm: Temperance Brennan leest botten waar Kay organen leest, en Kathy Reichs werkt zelf als forensisch antropoloog. Na Het eindstation is dit een Canadese omweg met dezelfde mix van labwerk en gevaar buiten het lab.
Twee jongeren vastgeketend aan een radiator in Chaucer House, de jongen dood, het meisje nog in leven. Marsons schrijft kortere hoofdstukken dan Cornwell in Het eindstation, maar ook hier staat een rechercheur met een beladen verleden centraal.
Na de Amerikaanse sfeer van Het eindstation een Vlaamse inspecteur met net zo'n eigen leven naast het werk. Toni Coppers laat Liese Meerhout door Antwerpen zoeken, rustig van toon maar met een onderzoek dat steeds meer lagen krijgt.
Kay moet in Het eindstation haar eigen huis uit en vertrouwt bijna niemand meer. Wie dat wankele gevoel mooi vond, kan bij Billingham beginnen bij deel één: een eigenwijze inspecteur die tegen zijn chefs in een vermoeden blijft volgen, met droge Engelse humor.
Wie in Het eindstation het geduldige onderzoek volgde, vindt bij Nele Neuhaus hetzelfde soort teamwerk. Bodenstein en Kirchhoff buigen zich over een meisje dat tieners op een warme junidag dood in de Main vinden.
Scarpetta voelt zich in Het eindstation nergens meer veilig, en precies dat gevoel draagt dit boek van Lisa Gardner. De Bostonse rechercheur D.D. Warren werkt er een oude zaak uit die steeds dichter bij een opgejaagde vrouw komt.
Een huurmoordenaar moet drie getuigen ombrengen voordat ze kunnen getuigen, en Lincoln Rhyme heeft weinig tijd. Na Het eindstation, waarin een getuigenis zich tegen Kay keert, is dit een snellere variant op hetzelfde thema: wie mag er spreken en wie niet.
Gedeeld: spanning, politieonderzoek en toegankelijk
Joona Linna vindt op een plezierjacht een verdronken vrouw met droge kleren, een sporenraadsel waar Scarpetta van zou smullen. Lars Kepler schrijft vaart en kou in één, en net als Het eindstation laat het boek je meeleven met mensen die zelf gevaar lopen.