Net als Charley duikt journalist Marc in het hoofd van een veroordeelde moordenaar en raakt hij er dieper in verstrikt dan goed is. Grangé is veel grimmiger en reist tot in Azië, waar Fielding thuis in Florida blijft.
Ook hier schrijft iemand brieven met een veroordeelde kindermoordenaar om antwoorden los te krijgen, en ook hier wordt dat gevaarlijk. Bauer vertelt vanuit een jongen op de heide, stiller en Engelser dan Dodelijke ambitie.
Boersma deelt met Dodelijke ambitie een alleenstaande moeder die voelt dat iemand haar en haar kind in de gaten houdt. Een Nederlands dorp in plaats van Florida, en het blijft dichter bij de angst thuis.
Een tweede Fielding, met opnieuw een moeder die een waarschuwing krijgt en ziet hoe de dreiging naar haar kinderen kruipt. Ouder werk, maar met hetzelfde snelle ritme en dezelfde korte hoofdstukken.
Wie bij Fielding schrok van een onbekende die het op een moeder en haar kinderen gemunt heeft, vindt bij Koontz dezelfde dreiging in hogere versnelling. Veel bloediger, en één lange nacht in plaats van weken.
Gardner schrijft net als Fielding over een vrouw die achtervolgd wordt door een man die haar beter kent dan haar lief is. Meer politie en actie, en Tess heeft geen column maar een verleden om te verbergen.
Ook Marion raakt verstrikt in de wereld van iemand die gevaarlijker is dan gedacht, terwijl ze haar eigen verleden afschermt. Vandermeeren is Vlaams, beknopt en minder Amerikaans dan Fielding.
Martie moet net als Charley haar naasten beschermen tegen iemand die ze niet kan zien en die achter de schermen aan de touwtjes trekt. Koontz wordt alleen vreemder en griezeliger dan Fielding.
Oonincx deelt met Dodelijke ambitie de vraag hoe iemand tot geweld tegen kinderen komt, gezien door de ogen van volwassenen die het willen begrijpen. Nederlands, snel en met korte scènes.
Soetewey vertelt net als Fielding over een gewone burger die door één misdrijf ineens zelf in gevaar komt. Vlaams, sober en rechttoe rechtaan, met minder huiselijk drama.
Den Tex laat net als Fielding iemand ontdekken dat een onzichtbare tegenstander zijn leven beter kent dan hij zelf. Nederlands en technischer, met een man in de hoofdrol en meer vaart.
Appel schrijft net als Fielding over iemand die beroepshalve dicht bij een misdadiger komt en daar persoonlijk in verstrikt raakt. Nederlands, droger van toon, met de rechtszaal in plaats van een krantenredactie.