Maria krijgt dreigbrieven en hoort van iedereen dat ze het zich inbeeldt. Die twijfel aan je eigen waarneming is wat Sabine ook doormaakt. Noort laat het gevaar in het nu spelen, met twee kleine kinderen erbij, waardoor het jachtiger aanvoelt dan De reünie.
Een zaak van jaren terug die opnieuw wordt opengemaakt door iemand die er persoonlijk in zit. Iris onderzoekt de moord waarvoor haar onbekende broer vastzit. Geen verdwijning en geen geheugengaten, maar wel het gevoel dat de officiële versie niet kan kloppen.
Gedeeld: psychologisch, plottwist, wie-heeft-het-gedaan en emotioneel
Margot is even onzeker als Sabine en net zo geneigd anderen te geloven boven zichzelf. Zij raakt verliefd op een fotograaf wiens ex-vriendin dood is. Het raadsel ligt bij haar niet in het eigen verleden, en Verhoef neemt meer tijd, maar het type hoofdpersoon is hetzelfde.
Zoek je weer zo'n vlot leesbaar raadsel met een gewone vrouw in het midden, dan is dit de logische keuze. Karen wil weten waarom twee mensen uit haar vriendenkring dood zijn. Zij herinnert zich alles prima; het zijn de anderen die liegen.
Gedeeld: wie-heeft-het-gedaan, plottwist, toegankelijk en korte hoofdstukken
Van der Vlugt zelf, met opnieuw een plot vol verrassingen. Lydia geeft les op een school waar een leerling haar met een mes bedreigt; haar tweelingzus Elisa vertelt mee. Twee stemmen in plaats van één, en geen geheugenverlies, wel dezelfde korte hoofdstukken.
Gedeeld: plottwist, psychologisch en korte hoofdstukken
Een uitnodiging brengt Eva terug naar het dorp en naar de zomer van 2002. Dezelfde opzet als bij Sabine: heden en jeugd wisselen elkaar af tot je weet wat er toen gebeurde. Spit is vele malen wreder en literairder; een thriller is het niet.
Gedeeld: duister, psychologisch en langzaam opbouwend
Ook hier is iemand spoorloos: Dianne, de vriendin bij wie Eva in Frankrijk zou logeren. Het zoeken gebeurt meteen en ter plekke, niet negen jaar later. Minder terugblikken dan in De reünie, meer een vrouw alleen in een streek waar ze de weg niet kent.
Stukje bij beetje een verleden terugvinden dat is weggestopt: Lotte doet het met dat van haar man, lopend door Noord-Spanje. De schuld en het zwijgen gaan hier over een oorlog in plaats van over een schoolplein. Zwaarder, maar opgebouwd met vergelijkbare onthullingen.
Jaren geleden verdween een leraar na een affaire met een leerlinge, en een schrijver maakte er een succesboek van. Nu meldt zich iemand die er meer van weet. Koch speelt net als Van der Vlugt met wat herinnering waard is, maar dan trager en met veel spot.
Ellen bladert door het fotoalbum van haar jeugd en komt zo steeds dichter bij de dag waarop haar familie uiteenviel. Herinnering als iets wat je moet opgraven, daar gaat het bij Sabine ook om. Dorrestein maakt er een donkere roman van zonder daderpuzzel.
Paul Lohman vertelt over een avond uit eten en laat van alles weg, eerst over zijn zoon en dan over zichzelf. Hield je van de manier waarop je Sabine steeds minder kon geloven, dan is dit de scherpere, kwaadaardiger variant. Zonder vermissing, met veel ongemak.
Een afwezige vrouw die toch elke bladzijde bepaalt: bij Sabine is dat de verdwenen Isabel, bij Du Maurier de overleden eerste echtgenote. De naamloze vertelster reconstrueert op een Engels landgoed wie haar voorgangster was. Trager en ouder, met eenzelfde zuigkracht.
Gedeeld: psychologisch, beklemmend en langzaam opbouwend