Weer Palmen, nu in de vorm van één lang gesprek: een vrouw op de bank bij haar psychiater die praat en zichzelf zo ontleedt. Dezelfde scherpe blik op hechting en obsessie als in De vriendschap, intiemer, met slechts twee mensen in de kamer.
Gedeeld: literair, psychologisch en langzaam opbouwend
Ida, decoratieschilder in Haarlem, raakt overspannen omdat ze niet loskomt van haar moeder. Waar Palmen een vriendschap tussen tegenpolen ontleedt, gaat het hier om een band die te strak zit; dezelfde vraag naar hechting, in een kleiner en huiselijker decor.
Ook hier is een vriendschap de motor: de elfjarige Byron en zijn slimme klasgenoot James, die hem vertelt dat er in 1972 twee seconden aan de tijd worden toegevoegd. Het verhaal bouwt rustig op en raakt, met minder filosofie dan bij Palmen.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en literair
Een oude band tussen twee mensen die veel voor elkaar betekenden, gezien vanuit een bed in een hospice: Queenie hoort dat Harold Fry naar haar toe loopt en kijkt terug. Zachter en minder cerebraal dan De vriendschap, net zo eerlijk over wat mensen aan elkaar bindt.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en literair
In drie delen volg je Mona, als meisje, als vrouw van vierentwintig en van vijfendertig, en zie je hoe haar jeugd doorwerkt in haar latere relaties. Op de Beeck schrijft toegankelijker dan Palmen, met dezelfde aandacht voor wat iemand psychologisch vormt.
Vanaf het moment dat Lucas midden in een zitting opstaat en naar een brug rijdt, zit je diep in zijn hoofd. Wie bij Palmen viel voor de psychologische scherpte en het gevoel, vindt dat hier terug in een vlotter, meer op verhaal gericht boek.
Van Dis volgt een man die zich met opzet afzondert in een dal, weg van iedereen die hij kent. Tegenover Palmens twee vriendinnen die elkaar niet loslaten staat hier iemand die nabijheid ontloopt; even literair, even nieuwsgierig naar wat hechting met een mens doet.
Bij een brand in Parijs krijgt een eenzame man een hond in zijn armen gedrukt, en daarmee begint een onverwachte band. Een kleiner verhaal dan dat van Catherina en Barbara, met dezelfde rustige opbouw en dezelfde vraag hoe je je durft te hechten.
Gedeeld: literair, emotioneel en langzaam opbouwend
Ludwig Unger speelt piano in hotelbars, ver van de concertzalen die zijn moeder voor hem droomde. Wieringa schrijft rijk en beschouwend over een band die iemand vormt en tegelijk beklemt; bij Palmen zijn dat twee vriendinnen, hier een moeder en haar zoon.
Gedeeld: literair, langzaam opbouwend en emotioneel
Paul Krüzen woont al bijna vijftig jaar met zijn vader op een vervallen boerderij bij de Duitse grens. Traag en literair verteld, over mensen die aan elkaar vastzitten; minder intellectueel dan Palmen, rauwer en dichter bij de grond.
Gedeeld: literair, langzaam opbouwend en emotioneel
Op een boerderij in een streng gereformeerd dorp sterft de oudste zoon, en de rest van het gezin moet verder. Rijneveld schrijft heftiger en beeldender dan Palmen, met dezelfde psychologische diepgang en een scherpe blik op hoe rouw een gezin verandert.
De Romeinse keizer Hadrianus is ziek, weet dat zijn einde nadert en overdenkt zijn leven. Wie bij Palmen genoot van de beschouwingen over lichaam en geest, vindt hier een klassieker die hetzelfde doet: traag, rijk en heel precies in het nadenken over wat een mens is.
Gedeeld: literair, psychologisch en langzaam opbouwend