Amir keert na jaren in Amerika terug naar een thuisland dat hem vreemd is geworden. Abdolah beschrijft dat verlangen naar een land uit eigen ervaring, als balling die terug wil naar Iran; persoonlijker en minder romanesk, met hetzelfde gevoel van ontheemding.
Gedeeld: emotioneel, toegankelijk en langzaam opbouwend
Perrin laat een volwassen vrouw ontdekken dat haar tante een heel ander leven leidde dan zij dacht. Franser en lichter dan De vliegeraar van Kabul, maar ook hier werpt een oud familiegeheim een nieuw licht op een jeugd.
Gedeeld: familiegeheim, emotioneel en toegankelijk
Een kind dat zich schuldig voelt over wat er met een ander kind gebeurde: Rijnevelds Jas draagt een verwante last als Amir. Beeldender en verontrustender, met een gereformeerde boerderij in plaats van Kabul.
Gedeeld: emotioneel, duister en langzaam opbouwend
Hosseini schetst een jeugd waarin het standsverschil tussen twee jongens alles bepaalt. Bij Anne de Vries is het armoede in het Drenthe van rond 1930 die een jongen vormt; ouder en eenvoudiger, maar met dezelfde aandacht voor trots en vriendschap.
Gedeeld: langzaam opbouwend, emotioneel en toegankelijk
Een land vol armoede en strenge tradities, en een familie die daar doorheen moet: Buck schrijft over het Chinese platteland zoals Hosseini over Afghanistan. Ingetogener en klassieker, met een moeder in plaats van een zoon als middelpunt.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en literair
Amir hunkert naar de goedkeuring van Baba en krijgt die zelden. Dat gemis aan warmte tussen vader en zoon zit ook in deze Nederlandse roman, al is de setting een vervallen kustplaats en de toon veel stiller dan bij Hosseini.
Gedeeld: langzaam opbouwend, literair en emotioneel
De vraag die De vliegeraar van Kabul voedt, of een mens die faalde nog goed kan doen, staat bij Coelho in het middelpunt. Een korte parabel, filosofischer en minder historisch, maar met hetzelfde morele dilemma.
Gedeeld: toegankelijk, duister en langzaam opbouwend
Wie bij Hosseini de nasleep voelde van een jeugd die nooit helemaal overgaat, vindt bij Yanagihara die nasleep in het groot: een vriendschap in New York, decennia lang gevolgd. Zwaarder en Amerikaanser, en niets voor wie snel van slag is.
Hosseini combineert een jeugd met politiek geweld op de achtergrond; Enríquez doet dat met de Argentijnse junta en voegt er duistere magie aan toe. Voor wie de band tussen Amir en zijn vader sterk vond en een donkerder variant aankan.
Een vader uit een vergane wereld en een zoon die in een nieuw land moet aarden: wat Amir en Baba in Amerika meemaken, kent Van Dis' Nathan in Nederland. Kleiner en ironischer, maar met dezelfde pijn van migratie binnen één gezin.
Gedeeld: emotioneel, toegankelijk en langzaam opbouwend