Het vervolg: anderhalf jaar later ontdekt Uffelte dat het in een boek staat. Lees dit pas na De tranen, want je keert terug naar hetzelfde Drentse dorp en dezelfde dorpsgenoten, die nu reageren op hun eigen roem.
Oom Theodoor is groot van gestalte, nog groter van eetlust en vol sterke verhalen. Toon Kortooms bouwt net als Dijkshoorn een dorpslegende op uit anekdotes, alleen warmer en ouderwetser, zonder voetbal.
Een schrijfster volgt van dichtbij de campagne van een jonge populist, en verschillende stemmen vullen het beeld aan. Net als bij Kuif ontstaat een portret uit wat anderen over iemand zeggen, met meer politiek en minder dorp.
Gedeeld: meerdere vertellers, met humor en toegankelijk
Kuif is het genie dat niemand kent; Ignatius is de man die zichzelf een genie vindt. Allebei middelpunt van een buurt vol vreemde vogels, al is de Amerikaanse klassieker grover en luidruchtiger dan het Drentse dorp van Dijkshoorn.
Kortooms schreef jaren na zijn trilogie nog een roman over de tweeling Hein en Mathieu Beekman. Dorpshumor met een knipoog en een hoop eigenaardige typen, de gezelligheid die De tranen van Kuif den Dolder ook heeft.
Uffelte tegen de grote stad: waar Dijkshoorn een dorpsjongen vanuit de verhalen van zijn buren tekent, stuurt Fabricius een schuchtere provinciaal het soldatenleven in. Ouderwets grappig, met dezelfde zachte blik op een eenvoudige held.
Ron van Dijk, huisvader in een Vinex-wijk, wil de Olympische Spelen naar Nederland en België halen. Sport, grootheidswaan en kleinburgerlijk Nederland: dezelfde ingrediënten als bij Dijkshoorn, nu met de dromer zelf aan het woord.
Hendrik en Evert, ruim over de zeventig, zien elkaar elke week voor schaak, een borrel en een hapje. Korte, knusse humor over gewone mannen, een goede keuze als je na Uffelte nog niet klaar bent met ontroerende sukkels.
Marcus is twaalf, draagt de verkeerde kleren en zorgt voor een sombere moeder. Nick Hornby wisselt van verteller en vindt net als Dijkshoorn de grap en de ontroering in iemand die buiten de groep valt.
Gedeeld: met humor, toegankelijk en meerdere vertellers
Student Giph vertelt met vaart en spot over zijn studentenhuis, een skivakantie en het Boekenbal. Sneller en brutaler dan Dijkshoorn, met dezelfde lol in overdrijving en een rij typetjes die je zo van de pagina ziet lopen.
Kuif had de toekomst van het Nederlandse voetbal kunnen zijn. De jonge verteller van Raoul de Jong denkt ook dat het groots gaat worden, en net als bij Dijkshoorn zit de komedie in het verschil tussen droom en dorpse werkelijkheid.
Kroonprins Willem-Alexander glipt weg uit het paleis de straten van Den Haag in. Rodaan Al Galidi maakt net als Dijkshoorn een komische legende rond een bekende Nederlandse figuur, met een vleugje melancholie onder de grappen.