Chris Coene is in De samoerai een held met kwaaltjes en een droge kijk op zichzelf, en Kinsey Millhone deelt die nuchtere toon. Grafton laat haar speurster in een oud oorlogsverleden graven: rustiger dan Dhooge, net zo toegankelijk.
Ook in H van hartstocht raakt het speurwerk iemand persoonlijk, zoals de oude liefde die Coene in De samoerai moet beschermen. Kinsey gaat de dood van een vriend en collega na, met dezelfde lichte humor en het vlotte tempo van Dhooge.
V.I. Warshawski krijgt een zaak die dichtbij komt, net als Chris Coene wanneer zijn oude liefde in De samoerai bedreigd wordt. Paretsky maakt van haar speurster een karateka met lef, en Chicago vervangt hier het Gentse decor.
Mickey Haller is net als Chris Coene een man die zijn eigen weg gaat en blijft doorwerken waar anderen afhaken. Connelly vertelt zijn rechtbankverhaal even toegankelijk als De samoerai, met meer juridisch gesteggel en minder lijfwachtwerk.
Nesbø laat in Headhunters zien hoe snel een zelfverzekerd leven kan ontsporen, met dezelfde zwarte humor die in De samoerai door de kwaaltjes van Coene sijpelt. Vlotter en scherper, met een held die je niet per se aardig vindt.
Wil je na De samoerai nog een Dhooge, dan is Stiletto libretto een lichtere keuze. Een kleine crimineel met literaire dromen in plaats van een vermoeide lijfwacht, maar de knipoog en het tempo zijn hetzelfde.
Ben Koenig is net als Chris Coene een beschermer met een verleden die opnieuw in actie moet komen. Craven schrijft sneller en harder dan De samoerai, met een held die moeilijk stuk te krijgen is.
Een bekende vrouw die in gevaar komt: dat gegeven uit De samoerai zit ook in dit boek van Sandra Brown. Hier draait het om een radiopresentatrice, en de romantiek speelt een grotere rol dan bij Dhooge.
Max Winter is een oud-rechercheur die voor zichzelf begint, een Nederlandse neef van de afgetobde lijfwacht uit De samoerai. Thijssen vertelt rustig en met humor, net zo makkelijk te lezen als Dhooge.
Net als Coene in De samoerai wil Peter Ross eigenlijk gewoon rust, maar een vrouw trekt hem een gevaarlijke wereld in. Crichton houdt het licht en vlot, minder introspectief dan Dhooge.
Elvin Post bouwt zijn verhaal rond een beroemde, nooit opgeloste kunstroof en houdt het net zo vlot leesbaar als Dhooge. Wie in De samoerai vooral het toegankelijke tempo waardeerde, zit hier goed.
Frankie Elkin is net als Chris Coene iemand met een eigen verleden die zich vastbijt in het lot van een ander. Gardner laat haar zoeken naar een vermiste in Tucson, ernstiger van toon dan De samoerai maar even makkelijk te volgen.