Ook in Een duister verleden zoekt Straub uit wat er werkelijk gebeurde, nu met een groep studenten die in de jaren zestig goeroe Spencer Mallon volgde naar een geheim ritueel. Net als in De nachtkamer wisselen de vertellers elkaar af en schuren hun versies.
Gedeeld: literair, meerdere vertellers en psychologisch
Tim Underhill krijgt in De nachtkamer te maken met een personage dat zich los lijkt te maken van zijn schrijver. Mary Shelley schreef het oerverhaal over een maker en zijn schepsel, verteld via brieven en raamvertellingen; strenger en filosofischer dan Straub.
Gedeeld: literair, meerdere vertellers en psychologisch
Contact met de doden en een vrouw die het wil geloven: dat delen De nachtkamer en Affiniteit. Sarah Waters zet het in het Londen van de jaren 1870, waar Margaret Prior de vrouwen in de grimmige Millbank-gevangenis bezoekt; trager en ingetogener dan Straub.
Gedeeld: literair, meerdere vertellers en psychologisch
Tim Underhill twijfelt in De nachtkamer of hij gek wordt of echt berichten van doden krijgt. Maurice Allington, herbergier in De groene man, zit met dezelfde vraag als hij in zijn eigen herberg dingen ziet die anderen ontgaan; droog en vaak grappig verteld.
De nachtkamer laat je steeds twijfelen of de doden echt praten of dat iemand het zich inbeeldt. Die twijfel drijft ook De geesten van Hill House, waar de verlegen Eleanor een zomer in een spookhuis doorbrengt; kaler en compacter, met dezelfde psychologische scherpte.
Willy Patrick en Tim Underhill zijn twee onbekenden die door iets onverklaarbaars naar elkaar toe worden getrokken. Dean Koontz bouwt Motel van de angst op precies dat idee, maar dan met een heel gezelschap en een raadsel rond een motel in Nevada; meer actie, minder literatuur.
Gedeeld: duister, meerdere vertellers en psychologisch
Willy Patrick lijkt precies op de heldin uit Tims roman: in De nachtkamer is de grens tussen een vrouw en een beeld van haar flinterdun. In Rebecca leeft de jonge vertelster in de schaduw van de eerste vrouw van Maxim de Winter; trager, klassieker en zonder bovennatuur.
De nachtkamer is een spookverhaal voor wie ook van literaire romans houdt, en dat is De kleine vreemdeling ook. Sarah Waters vertelt over een dokter en een verarmde familie in een landhuis vlak na de oorlog; langzamer en met meer sociale geschiedenis.
Willy wil een dood kind terug, Tim krijgt berichten van overledenen: rouw is de motor van De nachtkamer. Ons deel van de nacht is de grote roman van Enríquez over een vader, een zoon en een duistere orde in het Argentinië van de dictatuur; literair, verdrietig en veel dikker.
De nachtkamer is een boek over schrijvers en wat hun verbeelding aanricht. Drood gaat over Wilkie Collins en Charles Dickens, met Collins als verteller die jaloezie en opiumvisioenen niet uit elkaar houdt; Dan Simmons speelt net zo met fictie en werkelijkheid.
Een journalist die luistert naar wat een ondode te vertellen heeft: die vorm uit De vampier vertelt ligt dicht bij Tim Underhill en zijn berichten van overledenen. Louis vertelt zijn levensverhaal in een kamer in San Francisco; Anne Rice is weelderiger en romantischer.
Wie het in De nachtkamer sterk vond hoe twee verhaallijnen langzaam naar elkaar toe groeien, krijgt dat ook in Ik vergeet je niet. Drie vrienden willen een vervallen huis opknappen in een verlaten IJslands dorp aan een fjord; ijziger en meer spookhuis.
Gedeeld: duister, emotioneel en meerdere vertellers