In De Movo Tapes volgt een verteller het leven van een jongen die hij zelf ooit heeft beïnvloed; bij Murakami loopt een vijftienjarige weg van zijn vader. Twee lange romans over identiteit en noodlot, met vreemde krachten die van buitenaf ingrijpen.
Gedeeld: literair, langzaam opbouwend en psychologisch
Faulkner bouwt Licht in augustus op uit levens die elkaar raken in één stadje, zoals De Movo Tapes een leven reconstrueert uit opgenomen stemmen. Een zware, gelaagde klassieker over afkomst en geweld.
Margriet de Moor laat een vrouw na zware verhoren geloven dat ze een moord heeft gepleegd. Net als in De Movo Tapes gaat het om een leven dat door een ander wordt omgevormd, en om de vraag hoeveel je eigen keuzes eigenlijk de jouwe zijn.
Murakami laat twee levens in een Tokio dat net niet klopt naar elkaar toe bewegen. Wie in De Movo Tapes de gemanipuleerde levensloop en het spel met werkelijkheid boeiend vond, kan hier ruim duizend bladzijden verder.
Movo's leven wordt in De Movo Tapes van buitenaf gestuurd, en ook bij Siebelink staat een jonge man centraal die minder grip heeft dan hij denkt. Een psychologische roman met een donkere onderstroom, compacter dan Van der Heijden.
Claus laat een dorp zich vullen met praatjes rond een teruggekeerde deserteur, waardoor niemand nog weet wat waar is. Ook De Movo Tapes leeft van verhalen over iemand, die pas samen een beeld geven, en ook dan nooit helemaal.
Grunberg laat een majoor een meisje vinden en haar leven bepalen, en de verteller van De Movo Tapes heeft net zo'n greep op Movo. Allebei romans over macht over andermans bestaan, zonder morele vingerwijzing.
Hermans geeft het woord aan een verbitterde jongeman die tegen iedereen aanschopt. De Movo Tapes laat Movo zelf praten op zijn cassettebandjes, en ook daar hoor je een stem die zichzelf rechtvaardigt en ondertussen alles verraadt.
García Márquez schetst een leven dat zo groot is geworden dat niemand het nog overziet. Net als in De Movo Tapes wordt een bestaan opgebouwd uit fragmenten en getuigen, in een lange, bezwerende stroom zinnen.
Claus beschrijft een familiebijeenkomst waar het verleden aan tafel schuift. De Movo Tapes doet iets vergelijkbaars met een heel leven, en beide boeken laten zien hoe verhalen over een persoon elkaar tegenspreken.
Knausgård laat in De morgenster de ene na de andere stem aan het woord, en een onverklaarbare macht hangt boven de levens. Dat raakt aan De Movo Tapes, waar een verteller met een codenaam de touwtjes in handen lijkt te hebben.