Stephen King en Peter Straub sturen een jongen door Amerika en een parallelle wereld, zoals Barker in De grote geheime show een Californisch stadje laat raken aan een rijk van droombeelden. Beide boeken zijn groots, Amerikaans en vol mythische krachten.
Jaff en Fletcher vechten in Palomo Grove een oorlog uit die de inwoners nauwelijks zien. Shadow raakt bij Neil Gaiman in net zo'n verborgen conflict verzeild, tijdens een reis langs motels en wegrestaurants in plaats van in één Californisch stadje.
Weefwereld is het andere grote fantasyboek van Barker uit dezelfde jaren, met een magische wereld die zich verstopt voor gewone mensen. Het staat los van De grote geheime show, maar wie van die rijkdom en duisternis hield, vindt hier meer.
De vloek die over Húrins kinderen hangt, lijkt op de erfenis van de vier meisjes uit Palomo Grove: kinderen die betalen voor wat hun ouders overkwam. Tolkien schrijft ouderwetser en tragischer, Barker moderner, maar beide gaan over schuld door de generaties.
N.K. Jemisin bouwt net als Barker een wereld waarin een gave van generatie op generatie overgaat, en een strijd die veel groter is dan de mensen erin. Het vijfde seizoen is strakker gecomponeerd, maar net zo duister en origineel.
Darren Shan schrijft hier voor volwassenen, en de duistere fantasie met geweld en bovennatuurlijke machten ligt dicht bij Barker. Helse horizon speelt in een misdaadstad in plaats van een slaperig Californisch dorp, maar de toon is even somber.
De grote geheime show laat goed en kwaad door elkaar lopen, en dat doet Joe Abercrombie ook. In De macht van het zwaard zijn er geen zuivere helden, alleen mensen met eigen belangen, en het geweld is net zo rauw als bij Barker.
Robert Jordan begint net als Barker met een klein dorp dat wordt overvallen door krachten uit oude verhalen. Het oog van de wereld is klassieke epische fantasy, minder duister, maar met hetzelfde gevoel dat een strijd uit het verleden terugkeert.
Gedeeld: epische wereld, langzaam opbouwend en spanning
Barker koppelt een gewoon Amerikaans stadje aan een magisch rijk, en Donaldson laat zijn hoofdpersoon wisselen tussen onze wereld en het Land. De runen van aarde is zwaarder en trager, maar de verbinding tussen twee werelden is net zo sterk.
In De grote geheime show draagt de volgende generatie de gevolgen van wat de ouders meemaakten, en bij Robin Hobb draait alles om families die hun schepen en geheimen doorgeven. Hobb is rustiger en meer fantasy, Barker meer horror.
Tad Williams schrijft net als Barker een groot verhaal over een strijd tussen licht en duister, met een jong hoofdpersonage dat langzaam begrijpt wat er speelt. De drakentroon is traditioneler fantasy, maar even ambitieus en uitgebreid.
Tais Teng verzint net als Barker een wereld die je niet eerder zag, met een dode god als maan boven een oceaan vol monsters. Kleiner en avontuurlijker dan De grote geheime show, maar met dezelfde lust om je te verbazen.