Na De gouden appels van de zon is Lang na middernacht de vanzelfsprekende volgende bundel van Bradbury. Ook daar gaan korte verhalen heen en weer tussen raketten en gewone straten, maar de toon is later in zijn carrière milder en droeviger.
Gedeeld: literair, emotioneel en langzaam opbouwend
Het verhaal over de misthoorn die iets uit de diepte roept, laat zien hoe goed Bradbury is in sfeervol griezelen. Kate Mosse doet dat in De bruidskist met spookverhalen naar oude Engelse en Franse volksverhalen, ingetogen en vol sfeer.
De jager die terugreist naar de dinosauriërs en niets mag aanraken: zulke ideeën vind je ook bij Auke Hulst, die in elk verhaal één regel van de werkelijkheid verschuift. Even beeldend, met een moderne, Nederlandse blik.
Gedeeld: literair, emotioneel en langzaam opbouwend
Bradbury springt tussen werelden, Abdolah tussen Iran en het Westen. De meisjes en de partizanen heeft dezelfde mengeling van gewone levens en iets wat op een sprookje lijkt, met sterke vrouwen in de hoofdrol.
Gedeeld: literair, emotioneel en langzaam opbouwend
In De gouden appels van de zon is het wonderlijke nooit ver weg, en Auke Hulst brengt dat naar een bos waar twee broers in hun eigen wereld leven. Een roman met de sfeer van een fabel, literair en een tikje onheilspellend.
Tussen de raketten en dinosauriërs staan in deze bundel ook verhalen over gewone levens en verloren jeugd. Wie die het mooist vond, leest Terug naar Oegstgeest, waarin Wolkers met dezelfde zintuiglijke precisie terugkijkt op zijn jongensjaren.
Gedeeld: literair, emotioneel en langzaam opbouwend
Wie in De gouden appels van de zon vooral de donkere verhalen zocht, vindt bij Hermans er een hele bundel van. Paranoia is kil, ironisch en onrustig, minder poëtisch dan Bradbury maar net zo goed in het ontregelen van de lezer.
Bradbury bewijst in deze bundel dat hij in elk genre thuis is, en Claus laat in zijn verzamelde verhalen hetzelfde zien voor de Nederlandstalige literatuur. Een dik boek om langzaam doorheen te gaan, verhaal voor verhaal.
De raket naar de zon en de jager die door de tijd reist: Bradbury speelt graag met tijd en ruimte. Wells draait het in De droom om en laat ons eigen tijdperk zien door de ogen van een bioloog uit een verre toekomst, rustig en met weemoed.
Gedeeld: literair, emotioneel en langzaam opbouwend
Bradbury's verhalen over de toekomst zijn vaak waarschuwingen in het klein. Wyndham schreef in dezelfde jaren een hele roman over een samenleving na de ramp die niemand laat afwijken, helder en spannend, met de vraag wat normaal eigenlijk is.
De gouden appels van de zon laten zien hoe een kort verhaal als een fabel kan voelen. Marente de Moor schreef één los verhaal in die geest, gesitueerd in een Russisch bos in de jaren negentig, geheimzinnig en mooi van taal.
Gedeeld: literair, emotioneel en langzaam opbouwend