Cugel denkt dat hij de slimste is en betaalt daar steeds voor; Locke is echt slim, maar ook hem haalt zijn eigen bluf in. Lynch schrijft één groot avontuur in een stad vol kanalen, met dezelfde lol in een boef als held.
Een gladde boef die liever rooft dan werkt: Harrisons held is een broer van Cugel, maar dan tussen de sterren. Sneller en luchtiger, met dezelfde ironie over iemand die zichzelf geweldig vindt.
Gedeeld: met humor, moreel grijze hoofdpersoon en snel tempo
Ook in deze Vance draait alles om wraak, maar Kirth Gersen jaagt met ijzeren geduld, terwijl Cugel van de ene blunder in de andere rolt. Dezelfde rijke taal en vreemde culturen, met minder slapstick.
Geralt trekt net als Cugel van opdracht naar opdracht door een land vol vreemde wezens, en neemt het met de moraal niet altijd nauw. Sapkowski is serieuzer, maar de droge humor herken je meteen.
Mia heeft een lijst namen die ze wil afstrepen, Cugel één tovenaar die hij betaald wil zetten. Kristoff is veel duisterder en bloediger, maar ook hier vertelt iemand met scherpe, spottende opmerkingen.
Richard Mayhew belandt in een vreemd Londen onder de straten en moet zich met list en geluk terugwerken naar huis, net als Cugel. Gaiman is warmer en Engelser, met dezelfde reeks bizarre ontmoetingen onderweg.
Een lange tocht dwars door een wereld vol volken en eigenaardigheden, met humor in de dialogen: Eddings deelt dat met Cugel gewroken. Wel een veel braver hoofdpersoon en een duidelijke strijd tussen goed en kwaad.
Cugel hopt van val naar list naar de volgende val, en dat doet Carl in de kerker van Dinniman ook, met een publiek dat meekijkt. Moderner en platter in zijn grappen, en net zo gemeen voor zijn held.
Stephensons Hiro vertrouwt net als Cugel vooral op zijn eigen slimheid, in een wereld die gek genoeg is om daar ruimte voor te geven. Sciencefiction in plaats van fantasy uit een verre toekomst, met evenveel bravoure.
Pratchett zet een laffe tovenaar tussen demonen en oude legendes, en net als bij Vance lach je om een held die nooit precies krijgt wat hij wil. Korter en met meer woordgrappen.
Skilgannon is net als Cugel moreel allesbehalve zuiver, al neemt Gemmell zijn held veel serieuzer. Wie bij Vance de grijze tinten waardeerde, vindt hier dezelfde vragen over schuld, maar met zwaarden en weinig grappen.
Gedeeld: moreel grijze hoofdpersoon, epische wereld en snel tempo
Case is een getalenteerde boef die een riskante klus aanneemt om zelf beter te worden, zoals Cugel elk baantje grijpt om thuis te komen. Gibson is kil en futuristisch waar Vance barok is, maar de antiheld lijkt erop.
Gedeeld: moreel grijze hoofdpersoon, epische wereld en literair