Een dood die iedereen als zelfgekozen ziet, tot iemand doorvraagt: bij Soetewey een neef, bij Angela Marsons een tienermeisje naast haar school. Kim Stone gelooft het makkelijke verhaal net zo min als De Wolf, en het onderzoek gaat snel.
Een moord en een zelfmoord kort na elkaar in Eastvale: DCI Banks moet uitzoeken hoe die twee doden samenhangen. Net als De Wolf trekt hij aan een draad die anderen liever stil zien liggen.
Een begrafenis, een oude schoolvriend en vragen die niemand wil horen: Staalesen zet Varg Veum in dezelfde rol als De Wolf, de buitenstaander die blijft doorvragen. Toegankelijk, met een melancholieke ondertoon.
Een IJslandse advocate wordt ingeschakeld na een fatale brand in een tehuis en stuit, net als De Wolf, op veel meer dan haar opdracht vroeg. Psychologisch en toegankelijk, met een kille noordelijke sfeer.
Charlotte Link plaatst een moord op een studente aan de Noord-Engelse kust en laat vooral de mensen eromheen zien, met hun schuld en hun stiltes. Net zo psychologisch als Bewijs het maar, met een rustiger tempo.
Een teruggetrokken jonge man die dood wordt gevonden, en een speurder die wil weten wat eraan voorafging. Peter Römer laat Hanna Vermeer zoeken in de schaduw van een beroemde vader, toegankelijk en dicht bij huis.
Een oude verdwijning in een woongemeenschap gaat weer open, en net als bij De Wolf blijkt niet iedereen blij met de vragen. Staalesen schrijft rustig en menselijk, met aandacht voor wat zwijgen met mensen doet.
Twee jongeren vastgeketend in een flat, de een dood, de ander levend: Marsons opent hard, en Kim Stone zoekt net als De Wolf in een omgeving waar mensen liever niets zeggen. Psychologischer en sneller, met veel spanning.
De Wolf neemt een klusje aan en merkt dat het persoonlijk wordt; bij Robinson wordt het persoonlijk omdat Banks' eigen dochter in de buurt van de verkeerde jongen verkeert. Spanning die dicht op de huid zit, toegankelijk opgeschreven.
Een vrouw die al sinds haar jeugd onder steeds andere namen leeft, hoort dat de politie meent haar stoffelijk overschot te hebben gevonden. Lisa Gardner speelt net als Soetewey met een dood die anders ligt dan iedereen aanneemt.
Een rijke opdrachtgever wil bij Soetewey weten waarom iemand stierf; bij Cornwell is het de lijkschouwer zelf die de officiële verklaring niet vertrouwt. Forensischer en Amerikaanser, met dezelfde weigering om genoegen te nemen met het eerste antwoord.