Een juffrouw die vroeger een kat was en nog vloeiend kats spreekt: Annie M.G. Schmidt maakt het onmogelijke net zo gewoon als Carroll met zijn pratende bloemen. Minoes is een langer verhaal, grappig en warm, om voor te lezen of zelf te lezen.
Zebra Ayla wil Miss Eenhoorn worden, maar de strenge jury wijst haar af omdat ze geen paard is. Die rare regels doen denken aan de schaakstukken en koninginnen in Spiegelland. Edward van de Vendel schreef een kort, grappig verhaal over toch je eigen gang gaan.
Spiegelland zit vol bekende figuren uit Engelse kinderrijmpjes, net even anders. Lindsey Kelk doet hetzelfde met een bekend sprookje: een meisje, een stiefmoeder, een berg huishoudelijk werk, en dan gaat het een andere kant op. Grappig en vlot.
Alice vraagt zich af hoe het huis aan de andere kant van de spiegel eruitziet, en stapt erdoor. Eddie wil net zo graag weten wat er op de zolder ligt waar hij niet mag komen. Een nieuwsgierig, grappig boek van Edward van de Vendel.
Vuistgrote boeboeks, half beestje en half mensje, bevolken dit boek van Marc de Bel, net zo vreemd als Humptie Dumptie en de Walrus. Meer avontuur en tempo dan Spiegelland, en een Vlaamse toon vol grappige woorden.
Spiegelland begint op een winterse middag bij de haard; bij Matt Haig is het kerstavond en raakt de magie op de Noordpool bijna op. Allebei een sprookje met rare figuren en veel grappen, al is het verhaal van Haig moderner en sneller.
In Spiegelland moet Alice wennen aan een land waar je moet rennen om op je plek te blijven. Dina moet wennen aan een nieuw dorp, en ze speelt het liefst toneel. Do van Ranst vertelt in vier korte verhalen hoe ze zich daar staande houdt.
Peter Fortuin lijkt afwezig, maar in zijn hoofd beleeft hij de raarste dingen. Ian McEwan schreef dit kinderboek met hetzelfde plezier in dromen waarin de logica wegvalt als in Spiegelland. Losse hoofdstukken, elk met een nieuwe dagdroom.
Achter de spiegel gaat alles andersom; bij Loes gaat alles mis zodra ze gaat brouwen. Haar zelfbedachte zalfjes en drankjes hebben rare gevolgen voor iedereen in de buurt. Een vrolijk, snel boek van Erna Sassen.
De prenten van Helen Oxenbury maken Spiegelland zacht en grappig. De spokenjagers van Cornelia Funke heeft dezelfde lichte toon, ook al zit er een slijmerig groen spook in. Spannend genoeg om door te lezen, nooit echt eng.
Twee zussen stappen in een koffer en vliegen het raam uit; Alice stapt door een spiegel boven de schoorsteen. Het boek van Mirjam Mous geeft hetzelfde gevoel van een gewoon huis dat plotseling een poort naar een andere wereld wordt.
De prenten van Helen Oxenbury maken deze Spiegelland tot een kijkboek; De Gorgels en de grote operatie is ook een groot prentenboek, vol kleine wezentjes van Jochem Myjer. Kort en grappig voor jongere kinderen die graag platen bekijken.