Wie in Wacht nu op vorig jaar genoot van een werkelijkheid die rond Eric Sweetscent begint te schuiven, vindt in Ubik Dick op zijn vreemdst. Daar gaan zelfs munten en sigaretten opeens verouderen, met Joe Chip als nuchtere gids.
De aarde van Dick zit vast in een oorlog zonder uitweg, en Haldeman laat zien hoe dat aan het front voelt. Een student wordt opgeroepen voor een strijd ver weg in de melkweg. Rechtstreekser over de soldaat, minder over de politiek erachter.
Heinlein toont een interstellaire oorlog vanuit een rekruut, Dick vanuit de lijfarts van de leider. Samen geven ze twee kanten van de aarde in oorlog: Heinlein overtuigd van zijn zaak, Dick vol twijfel en ironie.
Bij Dick wordt de leider ziek van kwalen die hij zich inbeeldt, bij Matheson wordt een man elke dag kleiner. In beide boeken is het lichaam een bron van angst en spanning, Matheson alleen veel benauwder en zonder politiek.
Eric Sweetscent worstelt met zijn huwelijk terwijl de wereld in oorlog is. Haig bekijkt huwelijk en gezin door de ogen van een buitenaardse indringer, lichter en warmer, maar met dezelfde nieuwsgierigheid naar wat een relatie overeind houdt.
Gedeeld: psychologisch, relatie en huwelijk en snel tempo
Een leider die zijn volk bespeelt: Molinari staat na een bijna fatale ziekte weer fris voor de camera, terwijl Heinleins Profeet met angst en propaganda regeert. Heinlein is eenvoudiger en avontuurlijker, Dicks satire vreemder.
Ook Cherryh bekijkt een oorlog via de bondgenootschappen erachter, vanuit een volk van huursoldaten dat voor een ander vocht en verloor. Ernstiger dan Wacht nu op vorig jaar en zonder de droge humor van Dick, met net zo veel oog voor wie aan welke kant staat.
Le Guin schrijft compact en boos over aardse kolonisten die een bosplaneet leeghalen. Net als in Wacht nu op vorig jaar raakt de mensheid verstrikt in een oorlog met een andere soort, en ook hier is de vraag wie eigenlijk de vijand is.
Wat iemand in zijn hoofd heeft, wordt echt: bij Dick krijgt Molinari de ziektes die hij zich voorstelt, bij Le Guin verandert de wereld met elke droom van George Orr. Le Guin werkt dat rustiger en filosofischer uit, met een psychiater als tegenspeler.
Herbert zet net als Dick de psychologie van mensen onder oorlogsdruk centraal, maar dan in een krappe onderzeese sleepboot in plaats van aan het hof van een wereldleider. Spannender en benauwder, met minder humor.
Tijdreizen en een hoofdpersoon die met zichzelf overhoop ligt: dat delen Wacht nu op vorig jaar en Zie de mens. Moorcock stuurt zijn getormenteerde Karl Glogauer naar de eerste eeuw, en is somberder en literairder dan Dick.
Herbert mengt in Zweepster net als Dick een vreemd buitenaards wezen met politiek en een flinke dosis ironie. Een agent van het Bureau voor Sabotage moet een ramp afwenden, dus meer een speurtocht dan een oorlogsverhaal, maar met dezelfde rare logica.