Hartman vraagt of een schonere, beter geregelde wereld ook een betere wereld is. Lois Lowry stelt die vraag in een gemeenschap zonder pijn en zonder moeilijke keuzes, waar alles voor je beslist wordt. Kort, helder en een klassieker.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en toegankelijk
Nog een toekomstroman van Evert Hartman. Nederland ligt in 2136 deels onder water en de mensen wonen onder de grond. Waar Vechten voor overmorgen over de idealen gaat, laat dit boek de schaduwkant van de samenleving zien.
Een wereld waarin de grote problemen zijn opgelost, maar tegen welke prijs? Dat delen Hartmans groene regering en de strenge toekomst van Mirjam Mous, waar regelbrekers verdwijnen. Sneller en spannender.
Jongeren die jarenlang protesteerden, krijgen bij Hartman hun zin en zien dan wat dat kost. Bakhuis laat zien hoe het voelt als een nieuwe macht alles regelt, in een Nederland van over een paar decennia. Sneller, harder en met meer actie.
Vechten voor overmorgen gaat over een vergiftigd milieu en wat er moet veranderen. Bij Aline Sax is het al te laat: na een ramp is de aarde koud, donker en giftig. Somberder en stiller.
Wie de vraag naar maakbaarheid boeiend vond, vindt die ook bij James Dashner: jongeren in een afgesloten wereld die zich afvragen wie hen daar heeft neergezet. Langer, vol actie.
Vechten voor overmorgen is een vroege Nederlandse poging om jongeren over de toekomst te laten nadenken. Heinlein deed dat in de jaren vijftig in Amerika, met een verhaal over een overvolle aarde die verder moet kijken dan haar eigen planeet. Avontuurlijk en ouderwets charmant.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en toegankelijk
Hartman laat jongeren de toekomst opeisen. Bij Mirjam Mous ontwaakt een jongen zonder geheugen en ontdekt hij gaandeweg in welk systeem hij zit. Vlotte Nederlandse jeugd-SF, spannender.