Steenkoud opent met een kinderlijkje in de winterse greppels van Aberdeen, en Patricia Cornwell begint met een dode in een besneeuwd Central Park. Kay Scarpetta werkt meer vanuit het lab dan Logan McRae en de humor is minder zwart, maar de ijzige sfeer is dezelfde.
Logan McRae loopt in Steenkoud door natte, ijskoude straten waar niets lijkt te kloppen, en Yrsa Sigurðardóttir levert dezelfde kou vanuit IJsland. Haar Freyja en Huldar botsen geregeld, wat net zo'n droge wrijving geeft als tussen Logan en zijn bazen.
Een vondst in de natuur en een politiekorps onder druk: wie dat in Steenkoud pakte, vindt bij Kristina Ohlsson een Zweedse variant. Fredrika Bergman is een buitenstaander in haar eigen team, zoals Logan zich na zijn verlof weer moet bewijzen. Minder grappig, wel even spannend.
MacBride maakt van Aberdeen een grauwe, vijandige stad, en Nele Neuhaus doet hetzelfde met het Taunusgebergte, al is het daar groener. Bodenstein en Kirchhoff zijn rustiger en minder sarcastisch dan Logan, maar het team dat elkaar soms in de weg zit herken je meteen uit Steenkoud.
Wie in Steenkoud hield van grimmig politiewerk met een rechercheur die zijn reputatie moet herstellen, vindt bij M.W. Craven een Engelse neef. Washington Poe ligt net als Logan vaak overhoop met zijn bazen, en Craven mengt vaart en droge grappen op dezelfde manier.
Het grauwe, natte Aberdeen speelt in Steenkoud bijna een eigen rol. Isa Maron doet dat met de kant van Amsterdam die toeristen nooit zien, en haar rechercheurs vloeken en mopperen net zo makkelijk als Logan en Insch. Hollands, maar met hetzelfde rauwe randje.
Logan McRae keert in Steenkoud terug na een lange afwezigheid, en Hanna Ahlander begint bij Viveca Sten ook opnieuw, in het besneeuwde Åre. Toegankelijker en minder zwart dan MacBride, maar met dezelfde winterse kou en een rechercheur die zich moet bewijzen.
Gedeeld: politieonderzoek, ijzige sfeer en toegankelijk
Steenkoud draait om kinderen die verdwijnen in een koude stad, en ook in Ik doe of ik slaap is een meisje ineens weg. Yrsa Sigurðardóttir schrijft IJslands en bedachtzamer dan MacBride, maar de angst die over een gemeenschap valt als er een kind vermist is, is net zo voelbaar.
MacBride laat Logan onder druk van de pers en zijn bazen werken; in Het vierde offer draagt Li Yan ook nog de last van de Chinese politiek. Peter May schrijft minder grappig, maar zijn forensische details zijn net zo onverbloemd als in Steenkoud.
Een bevroren decor, een eilandgemeenschap en een journalist die steeds te veel weet: Mari Jungstedt laat Anders Knutas op Gotland werken met een pers die meekijkt, net als in Steenkoud. Rustiger en Zweedser, met minder zwarte humor.
Gedeeld: politieonderzoek, spanning en toegankelijk
In Steenkoud zit het lek binnen het korps, en ook bij Guido Eekhaut komt de politie in een gevoelig politiek spel terecht, rond een Nederlandse extreemrechtse politicus. Belgisch, toegankelijk en minder bloederig dan MacBride, maar met dezelfde spanning tussen politie, pers en politiek.
Gedeeld: politieonderzoek, spanning en toegankelijk