De laatste gelofte zet een dader neer die het hele land in angst houdt, en Chris Carter doet dat in Ik ben de dood met een moordenaar die zijn daden opeist. Robert Hunter is een rustige profiler waar Poe een brompot is, en het boek is harder, maar net zo strak gespannen.
Een reeks moorden die eerst willekeurig lijkt en dan een patroon krijgt: dat is De laatste gelofte, en dat is ook Kinderspel. Kim Stone jaagt in de Black Country op een dader met een plan, terwijl Poe en Tilly een veel groter gebied moeten afdekken.
Het begin van de Alex Cross-reeks, voor wie in De laatste gelofte genoot van een dader die de hele natie in zijn greep houdt. Patterson schrijft sneller en kaler dan Craven, en ook hier staat een rechercheur tegenover een tegenstander die het spel met de media meespeelt.
In De laatste gelofte raakt heel Groot-Brittannië in paniek, en in Het negende oordeel houdt een moordenaar San Francisco in de greep. Lindsay Boxer en haar vriendinnen werken als team, zoals Poe op Tilly leunt, en de hoofdstukken zijn kort genoeg om er nog eentje te lezen.
Wie de vaart van De laatste gelofte zoekt, met een rechercheur die onder druk van bovenaf moet presteren, vindt die bij Stuart MacBride. Logan McRae werkt in Aberdeen aan een zaak die steeds groter blijkt, met dezelfde zwarte humor als Craven en nog wat meer bloed.
Een dader die met de politie speelt en een speurder die alles uit sporen moet halen: dat verbindt De laatste gelofte met de eerste Lincoln Rhyme. Rhyme zit aan bed gekluisterd en stuurt zijn team aan, een ander soort samenwerking dan die van Poe en Tilly, maar net zo slim.
Washington Poe en Harry Hole zijn twee eigenwijze rechercheurs die het liefst hun eigen gang gaan. In De vleermuisman, het eerste Hole-boek, werkt hij ver van huis in Australië, wat de jacht een frisse blik geeft; rauwer en melancholischer dan De laatste gelofte.
Een Nederlandse keuze naast De laatste gelofte: Isa Maron opent met een openbare, theatrale moord die heel Amsterdam aan het praten zet. Iets psychologischer en minder grappig dan Craven, maar met hetzelfde tempo.
Na de sluipschutter van Gretna Green is dit een andere koele, berekenende tegenstander. Gerritsen schreef het eerste Rizzoli-boek als medische thriller, en Jane moet zich in een mannenkorps net zo bewijzen als Poe tegenover zijn eigen bazen in De laatste gelofte.
In De laatste gelofte lijken de slachtoffers geen verband te hebben, en Tom Thorne loopt in Dubbelmoord tegen een vergelijkbaar raadsel aan. Billingham schrijft over Londen met dezelfde droge humor als Craven over Cumbria, en ook Thorne trekt zich weinig aan van zijn chefs.
Een moordenaar die ongrijpbaar lijkt en een onderzoek dat zich over een groot gebied uitstrekt: wie dat aansprak in De laatste gelofte, vindt het bij Cornwell ook. Kay Scarpetta is forensisch patholoog, wat het speurwerk technischer maakt dan bij Poe, en de toon is somberder.
Waar de schutter in De laatste gelofte het land vanaf afstand in angst houdt, zoekt de dader in Een voor een juist zijn publiek op via internet. Chris Carter is extremer en gruwelijker dan Craven, dus kies dit als je de donkerste kant van de Poe-boeken het spannendst vindt.