Boeken zoals Paleis der verdoemden

Waarom deze past

In Paleis der verdoemden zie je meneer Crepsley jong, op de vlucht en met een baby in zijn armen; in Cirque du Freak ontmoet je hem veel later als de stugge vampier op het podium van de freakshow. Lees het als de andere kant van hetzelfde leven.

Gedeeld: toegankelijk en spanning

Waarom deze past

Lartens poging om in Parijs opnieuw te beginnen krijgt een Engelse tegenhanger bij Cassandra Clare. Ook hier is het een historische stad met een verborgen bovennatuurlijke laag, en een jonge vrouw die er onvrijwillig in terechtkomt. Romantischer en minder ijzig dan Shans voorgeschiedenis.

Gedeeld: toegankelijk, emotioneel en spanning

Waarom deze past

Paleis der verdoemden gaat over iemand die een kwetsbaar kind wil beschermen terwijl het verleden aan de deur klopt. Pans labyrint van Cornelia Funke, naar de film, volgt een meisje in het Spanje van de jaren veertig tussen sprookje en wreedheid. Allebei historisch, emotioneel en somber.

Gedeeld: emotioneel en spanning

Waarom deze past

Ook Aline Sax vertelt over een buitenstaander in een tijd van bijgeloof: Hasse leerde van een kruidenvrouw aan de bosrand alles over genezende planten. Net als in Paleis der verdoemden geeft het historische decor het verhaal een donkere, beladen sfeer.

Gedeeld: toegankelijk en spanning

Waarom deze past

Paleis der verdoemden kijkt naar een vampierleven van binnenuit, met de eenzaamheid die daarbij hoort. Dat doet Stephenie Meyer ook in dit korte boek over een jonge vampier die net is veranderd. Minder historisch en sneller verteld, maar met dezelfde melancholie.

Gedeeld: toegankelijk en spanning

Waarom deze past

Lartens reis van het Groenlandse ijs naar Parijs heeft iets van een sprookje met scherpe randen. Datzelfde gevoel geeft Cornelia Funke in Reckless, waar achter een spiegel een wereld ligt met feeën en mannen van steen. Iets volwassener van toon, met een hoofdpersoon die ook zijn verleden meesleept.

Gedeeld: toegankelijk en spanning

Waarom deze past

Paleis der verdoemden laat zien hoe het verleden je inhaalt. In De Angstaanjager van Michael Grant werkt het andersom: Mara weet bij het ontwaken niets meer behalve haar naam. Even duister en toegankelijk, met een jonge hoofdpersoon die stukje bij beetje moet begrijpen wat er speelt.

Gedeeld: toegankelijk en spanning

Waarom deze past

Ook De schreeuw van Westerdam speelt in een duidelijk afgebakend verleden, hier de laatste dagen van 1999, en ook daar hangt de dood dreigend boven de hoofdpersoon. Daniëlle Bakhuis schrijft realistischer dan Shan, maar de duistere sfeer en het emotionele gewicht liggen dicht bij elkaar.

Gedeeld: toegankelijk en spanning