Funke schreef met Achter de spiegel nog een sprookje voor oudere lezers waarin de magische wereld geen veilige vlucht is. Jacob Reckless glipt door een spiegel naar een rijk vol feeën en gevaar, net zo donker en betoverend als het bos van Ofelia.
Een kind dat een verborgen wereld vindt terwijl de Tweede Wereldoorlog zijn schaduw werpt: Pans labyrint en het boek van Ransom Riggs delen die combinatie. Riggs is luchtiger en werkt met oude foto's, maar de mix van sprookje en oorlogsverleden is dezelfde.
Ofelia ziet de wreedheid van de oorlog van dichtbij in de molen van haar stiefvader; bij Aline Sax beleeft een meisje de laatste dagen van Berlijn in een kelder. Geen magie, wel dezelfde blik van een jong meisje op wat volwassenen elkaar aandoen.
Ook Aline Sax laat oorlog zien door de ogen van een kind dat probeert te overleven, nu in het getto van Warschau. Wie in Pans labyrint vooral geraakt werd door de historische kant, vindt hier een rauw en ontroerend verhaal zonder sprookje.
Oorlog op de achtergrond en een vleugje magie dat de werkelijkheid draaglijker maakt: Rebecca Ross gebruikt betoverde typemachines zoals Ofelia haar sprookjeswereld heeft. Romantischer en hoopvoller dan Pans labyrint, met dezelfde emotionele zwaarte.
Floortje Zwigtman schrijft net zo onverbloemd historisch als Funke in Pans labyrint, maar dan over jongens die in het negentiende-eeuwse Roemenië hun dorp ontvluchten. Geen sprookje, wel een harde, overtuigende wereld.
Een meisje aan de rand van een bos, in een tijd waarin het land geteisterd wordt: Marc de Bel zet Nelle in de zeventiende eeuw neer zoals Funke Ofelia in het Spanje van Franco. Historisch, sfeervol en met een dreiging die langzaam groeit.
Tessa komt net als Ofelia in een nieuwe omgeving terecht waar ze een bovennatuurlijke wereld ontdekt die gevaarlijker is dan ze dacht. Cassandra Clare speelt in victoriaans Londen, met meer romantiek en minder oorlog, maar dezelfde historische sfeer.
Gedeeld: historische setting, emotioneel en spanning
Maggie Stiefvater mengt net als Funke mythe en werkelijkheid, op een eiland met eeuwenoude en gevaarlijke rituelen. Langzaam opbouwend en sfeervol, voor wie de traagheid van Pans labyrint juist mooi vond.
Gedeeld: emotioneel, spanning en langzaam opbouwend
Larten Crepsley begint als arm fabriekskind in een harde tijd, en ook Ofelia moet zich staande houden tussen volwassenen die geen genade kennen. Darren Shan is griezeliger en meer horror, met een historische setting die net zo grimmig is.
Wie in Pans labyrint vooral de wrede machthebbers in de molen onthield, vindt bij Suzanne Collins een samenleving waarin jongeren speelbal zijn van het regime. Dit voorverhaal van De Hongerspelen is los te lezen en net zo zwaar van toon.
Ook Katniss staat tussen een wreed regime en een verzet dat zich onder de grond verschuilt, zoals de rebellen in de bossen rond de molen van Ofelia. Het slot van De Hongerspelen, dus begin bij deel één als je de reeks nog niet kent.