Een sterfdatum die iemand anders voor je heeft bepaald: wat de rouwkaart voor Nancy is, is het bezoek aan de deur voor Sander. Evert Hartman maakt er een jeugdthriller van zonder Witte Wieven, maar met dezelfde dagen die wegtikken.
Urban legends in Westerdam, waarzeggerij en magie in Moordmeiden: in beide boeken spelen meiden met iets wat ze niet begrijpen. Mirjam Mous houdt het nuchterder en meer thriller dan horror, maar de griezelige ondertoon is er.
Schooljongen Darren gaat naar een freakshow en komt in een wereld van vampiers terecht. Darren Shan schrijft net zo toegankelijk en duister als Bakhuis, met meer bloed en een hoofdpersoon die er niet meer uit komt.
Darren, de slangenjongen Evra en meneer Crepsley verruilen het circus voor een grote stad, waar het al snel griezelig wordt. Een tweede griezelboek van Darren Shan, met dezelfde snelle hoofdstukken en een sfeer die steeds donkerder wordt.
Martin Hopkins reist naar Peru en stuit op een eeuwenoude dreiging. Anthony Horowitz schrijft net als Bakhuis jeugdhorror waarin oude verhalen en mythen ineens echt blijken te zijn, vlot en spannend.
Een tweeling die elkaars gedachten kan lezen raakt verstrikt in duistere zaken. Een tweede Horowitz, met een mysterie dat net als de Witte Wieven veel ouder is dan de hoofdpersonen zelf.
Ook van Bakhuis, maar dan zonder spoken: Tess kent de illegale Afrekening alleen van horen zeggen, tot ze er zelf in verzeild raakt. Minder horror, net zo veel spanning en hetzelfde snelle tempo.
Na het oudejaarsfeest in Westerdam een heel ander decor: een groot schip midden op zee, waar een tienermeisje merkt dat ze niet weg kan. Maren Stoffels laat de angst langzaam opbouwen, zonder spoken maar even benauwd.
Raisel komt van de Antillen naar Nederland om zijn diploma te halen, maar zijn nieuwe leven krijgt een donkere kant. Elle van den Bogaart schrijft realistischer dan Westerdam, zonder spoken, maar met een sfeer die net zo dreigend wordt.
Westerdam leunt op oude legendes, dit dunne boek op de vampiers van Twilight, maar dan vanuit een nieuweling die weinig weet. Stephenie Meyer houdt het kort en somber, goed te lezen voor wie na Nancy meer duisternis zoekt.
Geen witte wieven maar een groep vrienden aan de Spaanse kust, en toch kruipt er dezelfde onrust in. Slegers schrijft realistischer dan Bakhuis in Westerdam, voor wie de spanning tussen vrienden het sterkst vond.