Lyra trekt net als Sabriël in haar eentje een koude, vijandige wereld in om iemand terug te halen. Hier is het geen dodenrijk maar het hoge Noorden, met gepantserde beren en verdwenen kinderen. Pullman schrijft iets filosofischer, de kou is minstens zo voelbaar.
Gedeeld: ijzige sfeer, epische wereld, spanning en literair
Doden die niet willen blijven liggen: dat is ook het werk van Lucy en haar collega's, in een Londen waar geesten elke nacht opduiken. Wat bij Sabriël de zeven klokken zijn, zijn hier zilver, zout en ijzer. Veel grappiger van toon, maar de spookhuizen zijn echt eng.
Het somberste Potter-deel: geen school meer, wel een tocht door een land waar de vijand de macht heeft. Dat gevoel van opgejaagd rondtrekken met een taak die te groot is, ken je uit het Oude Koninkrijk. Je moet wel de zes eerdere delen gelezen hebben.
Gedeeld: uitgewerkt magiesysteem, epische wereld, spanning en emotioneel
Een meisje op de vlucht door een wreed rijk, vastbesloten om een familielid uit gevangenschap te halen: bij Laia is het haar broer, bij Sabriël haar vader. Harder en bloediger, met minder magie en meer soldaten. Dit is deel twee, begin dus bij het eerste boek van Sabaa Tahir.
Met de Dementors komt er voor het eerst echte kilte in de reeks: wezens die alle warmte uit je wegzuigen, verwant aan wat er in Sabriëls wereld uit de Dood kruipt. De school blijft een veilige thuisbasis, dus het is lichter, met een slot dat alles omgooit.
Plichtsgevoel drijft beide hoofdpersonen: Sabriël neemt het ambt van haar vader over, schildknaap Tiuri geeft zijn ridderslag op voor de boodschap van een vreemde. Dragt stuurt hem te paard en te voet naar een ver buurland. Toverkracht ontbreekt, het gevaar onderweg is er niet minder om.
Gedeeld: spanning, epische wereld, toegankelijk en snel tempo
Fantasië wordt opgeslokt door het Niets, zoals het Oude Koninkrijk langzaam door de doden wordt overgenomen. Atréjoe gaat op pad om het te redden. Trager en dromeriger dan Sabriël, zonder gevechten, maar met een wereld die net zo eigen en doordacht voelt.
Griezelen zonder veel bloed, dat kan Ransom Riggs ook. Zijn verteller Jacob erft van opa een stapel rare kiekjes en een raadsel, en belandt bij een bouwval in de mist waar de tijd anders loopt. Het monsterlijke sluipt er net zo geleidelijk binnen als bij Garth Nix, alleen in onze eigen eeuw.
Zin in doden en magie, maar dan met een grijns? Een pratend skelet in een maatpak neemt de twaalfjarige Stephanie mee de verborgen toverwereld van Dublin in. Gevechten genoeg en af en toe best grimmig, alleen neemt niemand zichzelf hier zo serieus als de Abhorsen.
Eén stap door een kleerkast en je staat in de sneeuw van Narnia, waar het altijd winter is. Die overgang van een gewone wereld naar een betoverd land doet denken aan de Muur. Wel een stuk jonger en vriendelijker: een klassieker om naast Sabriël te zetten, geen vervanger.
Gedeeld: ijzige sfeer, epische wereld en toegankelijk
Morrigan hoort volgens iedereen te sterven op haar elfde verjaardag en ontsnapt naar de geheime stad Nevermoor. De dood hangt dus ook boven dit boek, alleen is de uitwerking warm en vrolijk. Kies dit als je na het Oude Koninkrijk iets lichters wilt in een wereld vol vondsten.
Gedeeld: uitgewerkt magiesysteem, epische wereld en toegankelijk
Het tegenovergestelde van Sabriël qua toon, en juist daarom een goede afwisseling. Een twaalfjarig misdaadgenie ontvoert een elf en de elfenpolitie belegert zijn huis. Magie met vaste regels speelt in beide boeken een rol, hier gemengd met techniek en veel grappen.
Gedeeld: snel tempo, uitgewerkt magiesysteem en plottwist