Na Melk en honing is dit de logische volgende stap: Kaurs tweede bundel, weer met haar eigen tekeningen en weer opgedeeld in delen die een groeiproces volgen. Iets breder van onderwerp, met meer ruimte voor familie en afkomst.
Kaur schrijft over liefde en heling in eenvoudige, directe taal, en dat doet Claudia de Breij ook in haar liedteksten en gedichten. Nederlandstalig en met meer humor, maar even toegankelijk voor wie niet vaak poëzie leest.
Kaurs korte gedichten over liefhebben vinden een Vlaamse tegenhanger in Moeyaerts bundel. Moeyaert is ingetogener en zoekt de liefde in kleine dagelijkse dingen, waar Kaur grote emoties direct benoemt.
Waar Kaur schrijft over vrouw zijn en helen, schrijft Provoost over samen ouder worden in een veranderende wereld. Literairder en beeldender dan Melk en honing, maar met dezelfde eerlijkheid over kwetsbaarheid.
Kaur schrijft over breken en weer heel worden; Gijsen schrijft gedichten vol heimwee naar wat voorbij is. Klassieker van vorm en weemoediger, voor wie na Melk en honing iets dieper wil gaan.
Deckwitz is speelser en grappiger dan Kaur, maar schrijft net zo openhartig over opgroeien, ergernis en jezelf zijn. Een Nederlandse bundel voor wie houdt van gedichten die direct en herkenbaar zijn.
De troostende toon van Melk en honing vind je ook bij Toon Hermans, wiens verzen eenvoudig en warm zijn. Ouder en Nederlandser, maar ook hij schrijft voor mensen die niet vaak poëzie lezen en zoekt woorden voor verlies.
Kaurs gedichten over liefhebben passen naast Hermans' verzen en liedteksten over de liefde. Speelser en ouderwetser van toon, maar net zo toegankelijk en recht uit het hart.
Een kort, beeldend boek waarin elke zin telt: Hosseini's bede aan een slapende zoon leest bijna als een gedicht. Voor wie de emotionele directheid van Kaur zoekt, over vluchten en ouderliefde.
Melk en honing maakte voor veel lezers poëzie toegankelijk; Deckwitz legt in deze omnibus uit hoe je gedichten leest. Een handige volgende stap als Kaur je de smaak te pakken heeft gegeven.