van Karin Fossum
Kenmerkend: moreel grijze hoofdpersoon, psychologisch en langzaam opbouwend.
Waarom deze past
Ik kan in het donker zien laat je in het hoofd van een man zitten die anderen pijn doet, en Rendell doet dat met Victor Jenner, die zijn woede niet in de hand heeft. Net zo ongemakkelijk dichtbij, met een scherp oog voor eenzaamheid.
Gedeeld: beklemmend, duister en psychologisch
Waarom deze past
Riktor en Eunice Parchman zijn verwant: stille, buitengesloten mensen die voor anderen zorgen en daar iets duisters mee doen. Rendell maakt er net als Fossum geen raadsel van wie het deed; de spanning zit in hoe het zover kon komen.
Gedeeld: beklemmend, langzaam opbouwend en psychologisch
Patricia Highsmith
Waarom deze past
Wie Riktor fascinerend en afstotelijk tegelijk vond, moet Tom Ripley leren kennen. Highsmith laat je net zo dicht meekijken met iemand zonder geweten, al is Ripley charmanter en reist hij door een zonnig Italië.
Gedeeld: beklemmend, duister en psychologisch
Pierre Lemaitre
Waarom deze past
Lemaitre volgt net als Fossum een dader van binnenuit, hier een jongen van twaalf die in een opwelling iets onherroepelijks doet. Je leest jaren mee hoe hij met dat geheim leeft, beklemmend en met een zwart randje.
Gedeeld: beklemmend, duister en psychologisch
Waarom deze past
Na Riktor is Olive Martin een volgende ongemakkelijke figuur om te doorgronden: een vrouw die bekende dat ze haar moeder en zus vermoordde. Walters laat een schrijfster haar verhaal uitpluizen, psychologisch net zo scherp als Fossum.
Gedeeld: beklemmend, duister en psychologisch
Waarom deze past
Blijf je bij Fossum, dan is De fluisteraar de logische volgende stap: weer een eenzame hoofdpersoon die je van binnenuit leert kennen. Hier zit Sejer wel aan tafel, in een verhoor dat langzaam het verleden openlegt.
Gedeeld: beklemmend, langzaam opbouwend en psychologisch
Waarom deze past
Ook Misery draait om macht over iemand die zich niet kan verweren, zoals Riktor die heeft over zijn bejaarden. King maakt er een benauwende tweestrijd van in een afgelegen huis, met meer geweld en meer spanning dan Fossum.
Gedeeld: beklemmend, duister en psychologisch
Waarom deze past
Bauer schrijft net als Fossum over eenzame figuren in een kaal landschap, hier een jongen die op de heide van Exmoor naar het graf van zijn oom zoekt. Duister en beklemmend, met een dader die je ook van dichtbij leert kennen.
Gedeeld: beklemmend, duister en psychologisch
Waarom deze past
Fossum vraagt wat er in een gewone man omgaat die iets verschrikkelijks doet; Mendes stelt die vraag rond een schilder die zijn rol in een bloedbad niet kan vergeten. Een Vlaamse psychologische thriller over schuld die blijft knagen.
Gedeeld: beklemmend, duister en psychologisch
Waarom deze past
Ik kan in het donker zien speelt zich af tussen kwetsbare mensen in een zorginstelling, en ook Theorin zet zijn verhaal pal naast een psychiatrische kliniek. Een jonge man met geheimen, een beklemmende werkplek en weinig daglicht.
Gedeeld: beklemmend, duister en psychologisch
Waarom deze past
P.D. James schrijft hier geen detective maar een psychologische roman, over een geadopteerde jonge vrouw die haar echte ouders zoekt. Net als bij Fossum ligt de nadruk op wat een misdaad met mensen doet, lang nadat hij gebeurde.
Gedeeld: beklemmend, duister en psychologisch
Waarom deze past
Riktor kijkt weg van wat hij anderen aandoet; Walters schrijft over een vrouw die twintig jaar lang niet kan loslaten hoe haar buurvrouw aan haar eind kwam. Een geduldige, duistere roman over schuld en onverschilligheid.
Gedeeld: duister, langzaam opbouwend en psychologisch
Redactie Leesradar Bijgewerkt op
