Weer Japin die een echte tijd en echte kunstenaars tot leven wekt, nu het Amsterdam van de Tachtigers en een meisje dat wil zingen. Minder wereldreis dan in Het Stravinsky-spel, maar dezelfde vraag wat kunst je mag kosten.
Gedeeld: emotioneel, historische setting en literair
Vázquez Montalbán bouwt een roman rond een echte verdwijning: een Baskische balling in New York, 1956. Net als Japin met Sontag vult hij de gaten in een bestaand leven op en springt hij tussen tijdlagen heen en weer.
Gedeeld: historische setting, literair en meerdere tijdlijnen
Lemaitre begint vlak na de Eerste Wereldoorlog en laat zien wat die oorlog met mensen deed. Waar Japin het belegerde Sarajevo als decor kiest, heb je hier Frankrijk na 1918, met meer vaart in het plot.
Gedeeld: emotioneel, historische setting en literair
In een mijngang in de Argonne vinden soldaten in 1916 een man zonder geheugen. Van Laerhoven wisselt, net als Japin, tussen tijdlijnen en vraagt wat een mens nog is als zijn verleden wegvalt.
Gedeeld: emotioneel, literair en meerdere tijdlijnen
Van Dis kijkt door de ogen van een negenjarige naar een vader die de oorlog niet kwijtraakt. Wie bij Japin geraakt werd door hoe jeugdherinneringen een leven lang doorwerken, zit hier goed.
Gedeeld: emotioneel, literair en meerdere tijdlijnen
Wieringa laat schilder Hugo Adema terugkeren naar het landgoed van zijn jeugd, en het verleden reist mee. Twee tijdlagen en een kunstenaar die zichzelf zoekt: verwant aan Japins roman, maar dichter bij huis.
Gedeeld: historische setting, literair en meerdere tijdlijnen
Iemand die een overleden dichter probeert te vangen in een biografie: Wieringa speelt hier met wie een kunstenaar echt was, zoals Japin dat met Sontag doet. Iets meer spanning, minder geschiedenis.
Palmens Lotte is schrijfster en weet dat haar tijd opraakt. Net als in Het Stravinsky-spel gaat het om wat je voor een ander achterlaat, verteld in heldere, nadenkende zinnen.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en literair
Japin laat zien dat een beroemd leven gaten heeft, en Turow doet hetzelfde met een gewone vader. Een zoon spit in diens oorlogsjaren en vindt een kant die niemand kende; trager dan Het Stravinsky-spel, maar net zo gelaagd.
Gedeeld: emotioneel, literair en meerdere tijdlijnen
Een saxofoon vertelt zelf zijn geschiedenis, vanaf zijn uitvinding in de negentiende eeuw. Dhooge schuift net als Japin langs echte muziek en historische momenten, alleen met een veel speelsere verteller.
Joyce laat de elfjarige Byron in 1972 piekeren over twee seconden die aan de tijd zijn toegevoegd. Een jeugdherinnering die lang doorwerkt en twee tijdlijnen: dat ken je van Japins jonge Susan en Cody.
Gedeeld: emotioneel, literair en meerdere tijdlijnen
Een oudere vrouw die na een zwervend leven neerstrijkt op een eiland voor Afrika. Van Dis schrijft over een leven dat terugkijkt, net als Japins verhaal over een vriendschap die decennia overspant, maar rustiger.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en literair