Een andere dunne novelle over een oudere vrouw die haar laatste jaren inricht en daarbij een jongere nodig blijkt te hebben. Palmen blijft binnenshuis bij een schrijfster, Van Dis zet zijn vrouw op een eiland, maar de beknoptheid is dezelfde.
Wie in Palmwijn geraakt werd door het lot van de eilanders, vindt bij Berkhof een hele familie onder het apartheidsregime. Een grotere, klassiekere roman over Afrika, met meer personages en minder één buitenstaander.
Gedeeld: emotioneel, literair en langzaam opbouwend
Een vrouw aan het einde van haar leven die eindelijk toelaat wat ze jarenlang op afstand hield. Rachel Joyce is gevoeliger en Engels, waar Van Dis droog en kort blijft, maar ook Queenie moet leren dat betrokkenheid pijn doet.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en literair
Een vrouw die vertrekt om haar leven weer op te pakken en onderweg mensen ontmoet die haar veranderen. Van der Stap vertelt over een jonge vrouw in plaats van een oude, maar het zwerven als manier om iets te ontlopen is hetzelfde.
Een kunstenaar op leeftijd die nog één keer voelt hoe hevig het leven kan zijn, hier in de Italiaanse filmwereld. Japin schrijft uitgebreider dan Van Dis en meer over liefde, maar beiden gaan over ouderen die zich niet neerleggen bij stilstand.
Een oudere vrouw die besluit zich te bemoeien met het lot van iemand die zwakker staat. Waar de hoofdpersoon van Palmwijn met machteloosheid worstelt, stapt Japins zangeres naar de rechter; samen tonen ze twee manieren van betrokken zijn.
Van Dis aan het begin van een leven in plaats van aan het eind: een jongen die nog moet ontdekken of hij zich aan anderen durft te geven. Even kort en even precies als Palmwijn, en goed om naast elkaar te lezen.
Een vrouw die haar leven in één adem terugvertelt, kort en scherp, zoals Van Dis zijn hoofdpersoon in een paar hoofdstukken neerzet. Palmen blijft in het hoofd en in een Limburgse jeugd, ver van Afrika, maar de compacte vorm is verwant.
Ook Mizee volgt een zwerver die zich nergens echt hecht, al is het hier een buitenstaander in Amsterdam. Rauwer en minder exotisch dan Palmwijn, maar met dezelfde vraag wat er gebeurt als het leven van anderen toch doordringt.
Een kunstenaar die na een mislukte liefde neerstrijkt op een vertrouwde plek en daar gedwongen wordt tot keuzes. Wieringa speelt in Nederland en is langer van adem, maar het neerstrijken na jaren onrust is hetzelfde vertrekpunt.
Gedeeld: literair, psychologisch en langzaam opbouwend
Berkhof schrijft over een besloten wereld waarin de buitenwereld uiteindelijk toch binnendringt, net als het eilandleven in Palmwijn. Een ouderwetser opgezette familieroman op een kasteel, maar met dezelfde trage onrust.
Verhalen over mensen die even ergens neerstrijken en dan weer verdwijnen, zoals de vrouw in Palmwijn zich nergens laat vasthouden. Eekhaut schrijft korter en vreemder, maar het tijdelijke verblijf staat in elk verhaal centraal.
Gedeeld: literair, psychologisch en langzaam opbouwend