Wie Rhyme kent uit Dodendans, ontmoet hier Kathryn Dance, die lichaamstaal leest in plaats van sporen. Ze verhoort sekteleider Daniel Pell, en de klopjacht die volgt heeft hetzelfde Deaver-tempo met een tegenstander die steeds vooruit denkt.
Net als de jacht op de Danser draait De dichter om een moordenaar die de politie steeds een stap voor is. Hier volg je geen rechercheur maar een verslaggever die de dood van zijn tweelingbroer niet accepteert; het onderzoek is net zo strak opgebouwd.
Na Dodendans wacht bij Gerritsen een patholoog die een vermoorde vrouw vindt die op haar lijkt, voor haar eigen huis. Geen getuigen om te beschermen, wel een vraag over haar eigen afkomst, met hetzelfde forensische speurwerk en een hoog tempo.
Ook bij Nesbø moet de politie iemand in leven houden die anderen dood willen: een zwaargewonde man onder bewaking in een ziekenhuis in Oslo. Langer en somberder dan Dodendans, met een dader die agenten aanvalt op oude plaatsen delict.
Een dreigbrief aan boord van een vlucht naar New York zet in Ontvoerd een klok in gang, zoals de 48 uur in Dodendans. Ohlsson wisselt tussen het vliegtuig en het team in Stockholm, met dezelfde korte, haastige scènes.
Kepler laat na een afgeslacht gezin een hypnotiseur de enige overlevende jongen ondervragen. Net als in Dodendans is er een getuige die gevaar loopt zolang de dader vrij rondloopt, maar de toon is grimmiger en kouder.
Washington Poe moet terug naar een zaak die hij zelf rondmaakte, want de veroordeelde sterrenkok lijkt onschuldig. Wie in Dodendans genoot van een speurder tegenover een oude bekende, vindt hier hetzelfde duel, met droge Britse humor.
Kim Stone vertrouwt een zelfmoord met het mes in de hand van het slachtoffer niet. Marsons schrijft korter en directer dan Deaver, maar het forensische puzzelen en het oplopende tempo liggen dicht bij de jacht in Dodendans.
Bosch staat terecht voor het doodschieten van de Poppenmaker, terwijl er een nieuw slachtoffer in diens stijl opduikt. Net als Rhyme met de Danser staat hij opnieuw tegenover een oude tegenstander, en Connelly mengt politiewerk met rechtszaaldrama.
Billingham laat Tom Thorne een oude brandaanslag oprakelen waarbij het verkeerde meisje werd geraakt. Thorne zoekt wie er toen eigenlijk bedoeld was en waarom dat nu weer telt; Londen in plaats van New York, rauwer, maar net zo gericht op het onderzoek.
Gedeeld: politieonderzoek, spanning en toegankelijk
Poe en de briljante Tilly Bradshaw vormen een duo dat doet denken aan Rhyme en Sachs: de een stug, de ander sterk met data. Ze jagen op iemand die lichaamsdelen door Cumbria verspreidt en lijkt te spelen met de politie, net zo slim als de Danser.
Rustiger dan Dodendans, met meer Yorkshire en familie: inspecteur Banks ziet zijn dochter Tracy vallen voor een gevaarlijke jongen. Het werk wordt persoonlijk, en de spanning loopt op naarmate ze dieper in de problemen raakt.
Gedeeld: politieonderzoek, spanning en toegankelijk