Net als Andrew Harlan grijpt Dan Davis in de tijd in om iets recht te zetten, nadat zijn zakenpartner en zijn verloofde hem aan de kant hebben gezet. Heinlein vertelt het vlot en luchtig, met slimme huishoudrobots als bijzaak.
Guy Montag gelooft net zo heilig in zijn werk als Harlan: hij verbrandt boeken omdat bezit ervan verboden is. Bradbury laat zien hoe zo'n plichtsgetrouwe man begint te twijfelen aan het systeem; poëtischer en somberder van toon dan Asimov.
Wyndham mengt sciencefiction met een liefdesverhaal, net als Het einde van de eeuwigheid: een uitvinder vertrekt met een zelfgebouwde raket naar Mars, zonder te weten dat Joan zich aan boord heeft verstopt. Ouderwetser en lichter, maar even toegankelijk.
Meer Asimov na de Eeuwigheid? In Ik, robot kijkt robotpsycholoog Susan Calvin terug op haar loopbaan, in negen verhalen die elk een logisch probleem uitwerken. Minder romantiek, wel dezelfde heldere stijl en de vraag wat strikte regels met mensen doen.
Gedeeld: toegankelijk, psychologisch en snel tempo
Ender wordt, net als Harlan, gevormd door een organisatie die hem leert dat het grotere doel alles rechtvaardigt. Card kruipt dieper in het hoofd van een hoogbegaafd kind dat tot legeraanvoerder wordt getraind, met meer strijd en spanning dan bij Asimov.
Harlan reist door de eeuwen voor zijn werk; de held van Van Vogt wordt tegen zijn wil een verre toekomst in gerukt. Het boek bevat twee romans en is rommeliger dan de strakke tijdpuzzel van Asimov, maar het tempo ligt even hoog.
Een wereld naast de echte: waar Harlan buiten de tijd werkt, vlucht Wade Watts elke dag in de virtuele OASIS. Cline schrijft sneller en met veel meer popcultuur dan Asimov, met een speurtocht als motor en een liefde die langzaam opbloeit.
Waar de Eeuwigheid de geschiedenis met kleine ingrepen bijstuurt, regelen in QualityLand algoritmes alles, van je partner tot je aankopen. Kling maakt er satire van, veel grappiger dan Asimov, maar het idee van een systeem dat je leven voor je bepaalt is hetzelfde.
Pohl en Kornbluth tekenen een toekomst die net zo strak geregisseerd is als die van de Eeuwigheid: reclamebureaus regeren en de bevolking leeft op slogans. Satirischer en sneller dan Asimov, met een scherpe blik op wie de touwtjes in handen heeft.
Clarke deelt met Asimov de heldere, technische manier van vertellen: een rondvaartboot voor toeristen zakt weg onder een zee van fijn maanstof. Geen tijdreizen of liefdesverhaal, wel dezelfde vlotte spanning en een overzichtelijke groep personages.
Heinlein zet het tempo hoger dan Asimov: na een landing in Iowa duiken parasieten op die mensen volledig besturen. Net als in Het einde van de eeuwigheid gaat het om mensen die buiten hun weten worden gestuurd, hier als snelle invasieroman.
Een klassieker uit dezelfde kast: H.G. Wells laat een vreemdeling met verband om zijn hoofd een kamer nemen in de herberg van Iping. Ouder en korter dan Asimov, met hetzelfde plezier in één wetenschappelijk idee dat een gewoon leven ontwricht.