In Qualityland bepalen algoritmes wat je koopt en met wie je bent, zoals bij Pohl en Kornbluth de reclamebureaus de dienst uitmaken. Kling is net zo spottend over een maatschappij die draait om consumeren, alleen een halve eeuw later en met meer grappen.
Montag verbrandt boeken, Courtenay verkoopt slogans: allebei werken ze voor de machine die hun samenleving klein houdt. Bradbury is poëtischer en somberder, Pohl en Kornbluth scherper en grappiger, maar beide waarschuwen voor een volk dat niet meer zelf nadenkt.
Stephenson neemt de bedrijvenwereld net zo op de hak: Hiro Protagonist bezorgt pizza's voor de maffia in een Amerika waar bedrijven de staat hebben vervangen. Sneller en wilder dan dit origineel uit de jaren vijftig, met dezelfde bijtende humor.
Heinlein laat Amerika regeren door een Profeet met propaganda en spionage, Pohl en Kornbluth door reclamejongens. In beide boeken roert zich een ondergrondse beweging en draait alles om hoe je een hele bevolking stuurt.
Wade Watts vlucht uit een verarmde toekomst in de OASIS, een wereld vol merken en games waar een groot bedrijf de macht wil grijpen. Cline is jeugdiger en nostalgischer, maar de satire op een samenleving die op vermaak en consumptie drijft ligt dicht bij die van Courtenay.
De Wereldfederatie houdt de vrede met een supercomputer die zichzelf uitbreidt, en een beweging van gewone mensen verzet zich ertegen. Dick is paranoïder, Pohl en Kornbluth spottender, maar beide boeken laten de macht achter de schermen zien.
Bij Dick heerst een elite van telepaten en hoogbegaafden over gewone mensen zoals bandenprofileerder Nick Appleton. Ook hier staat een gewone werknemer tegenover een bovenlaag die alles beslist, met een verzet dat in het geheim werkt en humor die even droog is als de toekomst grauw.
Gibsons San Francisco is een stad van bedrijven en bewakers, waar fietskoerier Chevette in de problemen raakt door een gestolen zonnebril. Moderner en rauwer dan het boek van Pohl en Kornbluth, met hetzelfde wantrouwen tegenover commercie die alles beheerst.
Peter Schaap laat de vrede op aarde bewaken door een machine die geen afwijking verdraagt, een Nederlandse variant op de toekomst van de reclamebureaus. Minder satire en meer dreiging, maar ook hier draait het om een systeem dat iedereen dezelfde kant op duwt.
Bill Masen ligt met verbonden ogen in het ziekenhuis terwijl Londen blind wordt, in een Brits boek uit dezelfde jaren vijftig. Wyndham is ernstiger dan Pohl en Kornbluth, maar ook bij hem begint het onheil bij een winstgevende industrie: de triffids werden gekweekt om hun olie.
Wie de vlotte toon en de streken in de reclameoorlog van Courtenay leuk vond, vindt in Slippery Jim diGriz een oplichter met hetzelfde tempo. Harrison schrijft pure avonturenpret met tijdreizen, minder satire, maar net zo snel en grappig.
Courtenay werkt voor een bureau dat mensen aan producten bindt; in de Wayward Pines-omnibus zit een sheriff vast in een dorp waar niemand mag vertrekken. Crouch schrijft als thrillerauteur sneller en grimmiger dan Pohl en Kornbluth, maar ook bij hem pel je de macht laag voor laag af.