Everville verstopt een poort naar de droomzee boven een gewoon stadje, en Weefwereld verstopt een hele wereld in een tapijt. Allebei laten ze het bovennatuurlijke binnendringen in een alledaagse plek, met Barkers mengeling van wonder en gruwel.
Een Amerikaans stadje vlak naast een andere werkelijkheid: dat beeld delen Everville en De talisman. King en Straub volgen één jongen op reis, Barker een hele stad, maar beide mengen horror met grote fantasy.
Everville laat zien wat er gebeurt als oeroude machten een Amerikaans plaatsje binnenwandelen, en Gaiman stuurt zijn vergeten goden net zo door het binnenland. Ironischer en droger dan Barker, met dezelfde vreemde, duistere sfeer.
Een poort naar een andere wereld en een groep mensen die er elk anders mee omgaan: Everville en De zomer boom zijn allebei vanuit veel personages verteld. Guy Gavriel Kay is klassieker en lyrischer, Barker grilliger.
Gedeeld: epische wereld, duister en meerdere vertellers
Everville springt tussen veel personages die elk hun eigen belang hebben bij de poort, en Martin vertelt Het spel der tronen op dezelfde manier. Groter, politieker en minder bovennatuurlijk, maar net zo meedogenloos voor zijn figuren.
Barker spaart zijn personages niet, en Joe Abercrombie evenmin. De macht van het zwaard is grimmige fantasy met meerdere vertellers en zwarte humor; minder droomwereld dan Everville, maar dezelfde rauwe randjes.
Wie in Everville de vele stemmen en de dreiging van een andere werkelijkheid waardeert, vindt dat terug bij Jemisin. Haar aarde is zelf de vijand, en de opbouw is net zo gedurfd als bij Barker.
Everville is duistere, volwassen fantasy, en wie wil zien waar het genre vandaan komt, begint bij Tolkien. Klassieker en minder gruwelijk, maar ook hier stapt een kleine, gewone gemeenschap een veel grotere wereld binnen.
Gedeeld: epische wereld, duister en langzaam opbouwend
Everville laat een heel stadje met al zijn families en ruzies tot leven komen, en Robin Hobb doet dat met de handelaarsfamilies van een havenstad. Rustiger en minder horror, maar net zo rijk aan stemmen en magie.
Wie in Everville het meest uitkeek naar Quiddity zelf, zal smullen van Tais Teng, die een hele roman op en onder zo'n monsterlijke zee laat spelen. Minder horror en meer zeeavontuur, maar de verbeelding is net zo ongeremd.
Everville speelt in een gewoon stadje waar een oeroude macht wakker wordt, en ook Shea Ohmsford wordt uit een rustig leven weggeroepen. Terry Brooks is klassieker en braver dan Barker, maar ook hier staan meerdere reisgenoten centraal.
Gedeeld: epische wereld, meerdere vertellers en langzaam opbouwend
Na Everville is Imagica een logische volgende stap: weer een verborgen wereld naast de onze, weer veel personages en grote thema's. Imagica staat los van de Quiddity-boeken en is nog lijviger en vreemder.