De zaak IJsbreker leidt van een dode bankier naar de onderwereld, en Brunetti stuit in Salto mortale op een net zo smerige handel achter een keurige gevel. Leon is beschaafder en Venetiaans, maar ook bij haar zitten machtige mannen het onderzoek dwars.
Een prominente dode en invloedrijke heren die liever niet hebben dat er gegraven wordt: dat deelt De zaak IJsbreker met Dodenmis. P.D. James is ernstiger en Londens, Van de Wetering ironischer, maar de druk van bovenaf voel je in beide.
In De zaak IJsbreker komt de commissaris zelf onder verdenking te staan, en ook in Bijbelse wateren wordt het persoonlijk voor het team. Arne Dahl is sneller en politieker, maar het gevoel van een korps dat naar zichzelf moet kijken is verwant.
Sjöwall en Wahlöö schreven net als Van de Wetering over een politie die het moet opnemen tegen geld en macht. De lachende politieman is grauwer dan De zaak IJsbreker, maar de kritische blik op wie er werkelijk de dienst uitmaakt is dezelfde.
De commissaris van Grijpstra en De Gier ligt in De zaak IJsbreker onder vuur, en Rebus staat in dit deel zelf met de rug tegen de muur. Rankin is rauwer en Schotser, maar het verhaal van een rechercheur die zijn eigen naam moet zuiveren sluit goed aan.
Een verdacht sterfgeval dat naar een netwerk van invloedrijke mensen leidt: zo verloopt De zaak IJsbreker, en zo verloopt ook Zwartboek. Rebus is eenzamer en grimmiger dan Grijpstra en De Gier, maar de weg van straat naar macht is herkenbaar.
Wie in De zaak IJsbreker smult van rechercheurs die tegen hogere machten in blijven graven, vindt in Brunetti een geestverwant. Leon laat hem in Venetië net zo vaak botsen met zijn chef en met deftige families.
Lars Martin Johansson heeft genoeg van politiek gekonkel, en dat maakt hem een broer van de commissaris in De zaak IJsbreker. Persson is uitvoeriger en zuurder, maar de droge humor over macht en politie is dezelfde.
Grijpstra en De Gier moeten in De zaak IJsbreker in het geheim werken, en ook Morse gaat graag zijn eigen gang buiten de officiële lijnen om. Dexter is Engelser en minder politiek, maar het mengsel van speurwerk en ironie past.
Gedeeld: politieonderzoek, spanning en psychologisch
De zaak IJsbreker laat zien hoe gegoede kringen een onderzoek proberen te sturen, en in Klassemoord werkt een chique kostschool Lynley op dezelfde manier tegen. Elizabeth George is uitvoeriger en Engelser, maar de kritiek op standsverschil is verwant.
Ook bij Vargas zie je een politieteam dat met zijn eigen eigenaardigheden worstelt terwijl de zaak steeds vreemder wordt. Adamsberg is dromeriger dan Grijpstra, maar wie in De zaak IJsbreker van de absurde kanten van politiewerk genoot, voelt zich hier thuis.
Een dode uit de bankwereld en een spoor dat naar machtige zakenmensen loopt: De zaak IJsbreker en Het zwarte pad kijken allebei naar geld achter misdaad. Åsa Larsson is kouder en Noord-Zweeds, zonder de humor, maar net zo scherp over macht.