Wie na De spijtoptant meer wil van Chris Coene, kan dit andere Gentse avontuur van de lijfwacht lezen. Ook hier blijkt al snel dat zijn klus over meer gaat dan iemand veilig houden, en Dhooge houdt het tempo even hoog.
In De spijtoptant moet Coene een getuige beschermen die meer blijkt te weten dan goed is. Bij Ludlum komt een geheim agent net zo in een web van verraad terecht, groter en internationaler, maar met dezelfde vraag wie je kunt vertrouwen.
Ook Baldacci toont iemand die voor de staat in de schaduw werkt en daar zijn eigen geweten tegenkomt, net als de lijfwacht in De spijtoptant. Amerikaanser en actievoller, met korte scènes die elkaar snel opvolgen.
Net als in De spijtoptant draait het om beschermen en ondervragen: wie weet wat, en wie wil het eruit halen? Deaver maakt er een strak kat-en-muisspel van rond een rechercheur die plots zelf doelwit is.
Q volgt een oude huurmoordenaar op weg naar zijn pensioen, een rustigere tegenhanger van de safehouse-spanning in De spijtoptant. Eekhaut deelt met Dhooge de Vlaamse blik op misdaad, maar neemt meer tijd voor zijn hoofdpersoon.
De spijtoptant raakt aan misbruik en het geld van een machtige familie, en Lapidus gaat in Topman dieper op zo'n netwerk in. Harder van toon dan Dhooge, met Stockholm als decor in plaats van Gent.
Sam Spade is de klassieke voorganger van harde, wantrouwige types als Chris Coene uit De spijtoptant. Hammett vertelt kort en droog, en net als bij Dhooge weet je nooit zeker wie er eerlijk tegen de held is.
Een man die alles kwijt is en door een opdracht in steeds gevaarlijker water raakt: Lemaitre schrijft het met dezelfde vaart als Dhooge in De spijtoptant. Het is grimmige satire op het bedrijfsleven, met een hoofdpersoon die je niet helemaal vertrouwt.
Het witwassen en de machtige families uit De spijtoptant vind je bij Pérez-Reverte terug in de drugshandel tussen Mexico en Spanje. Trager verteld en breder van opzet, maar net zo goed in hoe misdaad en geld door elkaar lopen.
Waar De spijtoptant vooral binnen de muren van een safehouse speelt, opent Kepler met een gruwelijke zaak in een Stockholmse voorstad. Het is grimmiger en langer, maar de snelle hoofdstukken en het psychologische spel liggen dicht bij Dhooge.
Chandler laat Marlowe een vrouw schaduwen voor een opdrachtgever die niet alles vertelt, een opzet die doet denken aan de getuige uit De spijtoptant die meer achterhoudt. Klassieker van stijl, met korte, droge zinnen die bij Dhooge passen.
Een jonge bendeleider in IJsselmonde staat ver af van de bejaarde getuige in De spijtoptant, maar Jacob Vis schrijft net zo snel en zonder franje. Een Nederlandse misdaadroman over macht en ambitie, voor wie de onderwereld van dichtbij wil zien.